Dzwoniłam do rodziców trzy razy. Żadne z nich się nie pojawiło. Osiemnaście bolesnych minut po moim pierwszym, pełnym paniki telefonie, mój ojciec, John, w końcu odpowiedział SMS-em o treści: „Już jesteś. Przyjedziemy, jeśli ona naprawdę umrze”.
Tak też zrobiła.
Tydzień później, na jej pogrzebie, pastor otworzył zapieczętowaną kopertę, którą babcia skrupulatnie zostawiła. Pierwszy wers, napisany jej eleganckim, chwiejnym pismem, brzmiał: „Jeśli John tu jest, nie pozwól mu mówić za mnie”.
Moi rodzice nie rozumieli, że babcia przygotowywała się na ten konkretny moment od bardzo dawna. I z pewnością nie rozumieli, że jestem pielęgniarką hospicyjną. Dokumentuję wszystko. Każdy znacznik czasu. Każde nieodebrane połączenie. Każdy dziennik odwiedzin. Każde podstępne kłamstewko.
Jeśli kiedykolwiek zostałeś porzucony przez krew, gdy umierał ktoś, kogo głęboko kochałeś, posłuchaj uważnie. Bo to, czym się teraz podzielę, to nie tylko relacja z żałoby w rodzinie. To plan.
Pozwólcie, że przeniosę was z powrotem na początek.
Połączenie nastąpiło o 16:32 w gorzki czwartek. Właśnie kończyłam dwunastogodzinny dyżur w Hospicjum Three Rivers, siedząc w pokoju socjalnym dla personelu ze styropianowym kubkiem kawy, którego jeszcze nie tknęłam. Mój telefon zawibrował na blacie stołu. Na wyświetlaczu pojawił się numer dzwoniącego: Oddział Intensywnej Terapii Prezbiteriańskiej UPMC.
Jestem pielęgniarką hospicyjną od jedenastu lat. Uczysz się odczytywać specyficzne, kliniczne napięcie w czyimś głosie na długo przed tym, zanim skończy zdanie. Pielęgniarka oddziałowa natychmiast przełączyła mnie do dr Laury Fitzpatrick. Nie zawracała sobie głowy uprzejmościami.
„Pani Schaffer, pani babcię Eleanor przywieziono karetką dwadzieścia minut temu. Perforacja jelita, postępująca sepsa. Musimy przewieźć ją na salę operacyjną w ciągu godziny. Proszę zrozumieć, że to wyjątkowo wysokie ryzyko. Biorąc pod uwagę jej wiek, ciężką infekcję i obciążenie serca, może nie przeżyć zabiegu”.
Chwyciłam cienką serwetkę spod kubka z kawą i zaczęłam gorączkowo bazgrać. Perforacja jelita. Sepsa. Wysokie ryzyko. Właściwie nie musiałam tego zapisywać; dokładnie wiedziałam, co oznaczają te przerażające słowa. Ale sam akt pisania trzyma mnie na ziemi.
„Już jadę” – powiedziałam, a mój głos był niesamowicie spokojny. „Piętnaście minut. Czy są jeszcze inni członkowie rodziny, z którymi powinniśmy się skontaktować?”
„Zajmę się nimi”.
Rozłączyłam się i natychmiast wybrałam numer ojca. Cztery sygnały. Poczta głosowa. Zadzwoniłam do mamy, Diane. Sześć sygnałów. Poczta głosowa. Wpatrywałam się w pusty ekran telefonu, próbując ogarnąć mrożącą krew w żyłach rzeczywistość, że żadne z nich nie odebrało telefonu podczas rażącego, rodzinnego wypadku.
Otworzyłam nasz rodzinny czat grupowy – ten, który moja mama z radością założyła w zeszłym roku, bo „rodziny muszą być w kontakcie” – i napisałam: Babcia na ostrym dyżurze. UPMC Presbyterian. W krytycznym momencie. Potrzebuję cię tu teraz.
Wysłano o 16:51. Wiadomość natychmiast pokazała się jako dostarczona. Kilka sekund później pojawił się drobny tekst: Przeczytane przez Johna i Przeczytane przez Diane.
Czekałam. Chwyciłam ciężki zimowy płaszcz, zarzuciłam torbę na ramię, przewróciłam nietkniętą kawę i czekałam. Nic.
Pobiegłam do samochodu i pojechałam. UPMC Presbyterian jest dokładnie czternaście minut od hospicjum. Jechałam z telefonem leżącym ekranem do góry na fotelu pasażera, rozpaczliwie czekając na podświetlenie ekranu. Cokolwiek. Telefon. SMS. Pytanie.
O 17:02 mój telefon w końcu zawibrował. To nie był telefon. To był SMS od mojego ojca.
„Już tam jesteś. Przyjedziesz, jeśli ona naprawdę umrze”.
Przeczytałem te słowa dwa razy, wzrok mi się rozmazał, a potem przeczytałem je po raz trzeci. Za mną zatrąbił samochód; światło zmieniło się na zielone. Wcisnąłem gaz.
Zaparkowałem w garażu szpitalnym. Poziom trzeci, miejsce C29. Instynktownie zrobiłem zdjęcie betonowego filaru, żeby później nie zgubić samochodu w żałobnej mgle. Wszedłem do oślepiającego światła szpitala, wjechałem windą na OIOM i zameldowałem się przy głównym stanowisku.
Pielęgniarka Bethany, wręczyła mi identyfikator gościa A-1293. „Czy wkrótce przyjadą inni członkowie rodziny?”
„Mówili, że są w drodze” – skłamałem. Szczerze mówiąc, nie wiem, dlaczego skłamałem. Być może dlatego, że przyznanie się do upokarzającej prawdy – że mój ojciec właśnie oświadczył, że pojawi się tylko wtedy, gdy jego matka stanie się trupem – było po prostu zbyt bolesne, by je wypowiedzieć.
Bethany zaprowadziła mnie do poczekalni dla rodzin na OIOM-ie. Blade, sterylne, niebieskie ściany, osiem winylowych krzeseł, brzęczący automat z napojami i okno z widokiem na szary parking. Dziewięć innych wyczerpanych osób już tam było. Starszy mężczyzna spał z otwartymi ustami, kobieta gorączkowo robiła na drutach, dwóch dorosłych synów szeptało w kącie.
Zająłem krzesło D7, zwrócone w stronę długiego, lśniącego korytarza prowadzącego na salę operacyjną.
O 18:11 wwieziono Eleanor na salę operacyjną. Przechodząca pielęgniarka poinformowała mnie, że może to potrwać od dwóch do czterech godzin. Skinąłem głową otępiale. Wyciągnąłem telefon i ponownie wysłałem SMS-a do rodziców.
Jest na sali operacyjnej.
Odczytano o 18:14. Brak odpowiedzi.
W ciągu następnych czterech bolesnych godzin wysłałem pacjentów na badania kliniczne.
