Zatrzymała się.
Przełknęła ślinę.
„Pozwolił twojej matce przejść obok, zakładając, że mnie nie ma. Wykorzystał Ivy. Wykorzystał ciebie.”
Spojrzała na Rogera.
„Co mam zrobić?”
Roger spojrzał na nas oboje.
„Jeśli chcemy ich pokonać, muszą się do tego przyznać. A ja mam pomysł.”
Każda dobra pułapka potrzebuje przynęty.
Mieliśmy idealną przynętę.
Prawdę.
Następnego ranka spotkaliśmy się w domu Rogera, żeby wszystko zaplanować.
Znowu nie spałam. Całą noc myślałam o Willi w tamtym magazynie. O Bradzie i Natalie włóczących się na wolności, podczas gdy moja córka gniła w więzieniu. O Glorii. O Ivy. O siedmiu latach kłamstw.
Dom Rogera był mały, ale schludny. Emerytowany detektyw był schludny. Papiery równo poukładane. Kawa zaparzona. Stół w jadalni pełen teczek i sprzętu, którego nie rozpoznawałam.
Willa siedziała naprzeciwko mnie, mała i wyczerpana. Spała u mnie zeszłej nocy, po raz pierwszy od siedmiu lat w prawdziwym łóżku. Około trzeciej po południu usłyszałam jej płacz przez ścianę.
Emma nie wiedziała, co powiedzieć, więc po prostu zostawiłam ją samą.
Roger odstawił trzy kubki kawy i otworzył laptopa.
„Dobrze, tego nam potrzeba”.
Wyciągnął dokument.
„Brad i Natalie muszą potwierdzić nagranie. Dopuszczalne w sądzie. To znaczy, że potrzebujemy nagrania audio. Wyraźnego nagrania audio. Bez dwuznaczności”.
„Och, jak?” zapytałam. „Mikrofon. Założyliśmy Willi urządzenie nagrywające. Wraca do magazynu. Kiedy Brad się pojawia – a pojawia się, zawsze się pojawia – konfrontuje się z nim i zmusza go do mówienia. Kiedy myśli, że nadal ma nad nią kontrolę, wyznaje wszystko”.
Kubek kawy Willa drżał w jej dłoniach.
„Chcesz, żebym z nim potem porozmawiała?”
„Wiem, że to trudne”.
Głos jej się załamał.
„Trzymał mnie w niewoli przez siedem lat. Wmówił mi, że…”
Przerwała.
„A ty chcesz, żebym siedziała i udawała, że wszystko jest w porządku?”
„Nie” – powiedział Roger stanowczo. „Chcę, żebyś udawał, że wiesz, jakbyś już się nie bał, jakbyś dawał mu szansę na powiedzenie prawdy, zanim pójdziesz na policję”.
„Czy to zadziała?”
„Brad jest arogancki”. Uważa, że jesteś złamany. Uważa, że nigdy mu się nie przeciwstawisz. »
Roger pochylił się do przodu.
«Kiedy się z nim konfrontujesz, kiedy okazujesz siłę zamiast strachu, wpada w panikę. A kiedy ludzie panikują, mówią. Usprawiedliwiają się. Wyjaśniają. Przyznają się. »
Willa spojrzała na mnie.
Tato, chciałam powiedzieć nie. Chciałem powiedzieć Rogerowi, że znajdziemy inne rozwiązanie, ale wiedziałem, że nie ma innego.
„Przetrwałaś siedem lat jego kłamstw” – powiedziałem cicho. „Ty też dasz radę”.
Długo milczała, a potem skinęła głową.
Roger podniósł słuchawkę.
«Rozmawiałem już z detektywem Kevinem Walshem. Pracuje w wydziale ds. oszustw w policji okręgowej. Pracowałem z nim piętnaście lat, zanim przeszedłem na emeryturę. Jest rzetelny i gotowy na nowe wyzwanie.»
«Jak to możliwe, że mnie o to proszą?»
«Walsh udostępni nam telegraf, odpowiedni sprzęt służbowy z odpowiednią dokumentacją, wszystko, co jest legalne i dozwolone. Umieści też w pobliżu policjantów – w nieoznakowanych pojazdach, po cywilnemu. Jeśli coś pójdzie nie tak, natychmiast zainterweniują.»
«Co uznaje się za błąd?»
Szczęka Rogera się zacisnęła.
« Jeśli Brad zagrozi Willi, jeśli dojdzie do fizycznej konfrontacji, jeśli użyje słowa „bezpieczna” i wypowie słowa wiary, coś, co brzmi naturalnie, ale wskazuje na to, że jest w niebezpieczeństwie, policja natychmiast przybędzie na miejsce zdarzenia. »
Willa objęła się ramionami.
« Jak byś to powiedziała w praktyce? Coś, co nie zabrzmi dziwnie w rozmowie. »
Roger zastanowił się przez chwilę.
« A co z imieniem Ivy? Jeśli wspomnisz o Ivy, wiemy, że potrzebujesz pomocy. »
Powoli skinęła głową.
„Dobrze, Ivy”.
Roger zanotował.
„Walsh dopilnuje, żeby jego zespół był na miejscu jutro o 19:00. O tej porze Brad zazwyczaj przychodzi do magazynu, prawda?”
„Zazwyczaj” – powiedział Willis – „czasem wcześniej, jeśli ma ze sobą zapasy”.
„Będziemy gotowi bez względu na wszystko”.
Roger spojrzał na mnie.
„Stephen, siedzimy w moim samochodzie po drugiej stronie ulicy. Aparat z teleobiektywem. Zapasowy sprzęt nagrywający. Zespół Walsha nagrywa główny dźwięk z teleskopu Willi, ale mamy drugie nagranie na wszelki wypadek”.
„Na wszelki wypadek?”
„Błąd techniczny, awaria, cokolwiek”.
Roger wyciągnął małe, czarne urządzenie, wielkości mniej więcej ćwierćdolarówki.
„To jest ten kabel”. Jest przymocowany pod ubraniem, blisko obojczyka. Rejestruje wszystko w promieniu 4,5 metra. Bateria wystarcza na sześć godzin. »
Willis wpatrywał się w niego.
