A na dodatek było coś jeszcze: mała srebrna bransoletka z zawieszkami (od Brittany) tkwiła w podartej podszewce, jakby została zerwana podczas sabotażu.
Moi rodzice patrzyli na nią bez słowa.
Mama powoli ruszyła do przodu, jakby bała się, że prawda ją ugryzie.
„Skąd… wzięłaś tę bransoletkę?” zapytała słabo.
Sophie nawet nie drgnęła. „Była wpięta w sukienkę. Znalazłam ją, kiedy sprawdzałam uszkodzenia pod podszewką. Zapięcie jest zepsute, jakby utkwiło, kiedy przecinałam materiał”.
Wzrok mojego ojczyma zatrzymał się na bransoletce i po raz pierwszy zobaczyłam w nim coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam: czysty wstyd.
Mama odwróciła się do mnie. „Emmo… Dlaczego nam nie powiedziałaś, że sukienka jest tak zniszczona?”
Zaśmiałam się gorzko. „Tak”. „Po prostu nie zależało ci na tym, żeby mnie wysłuchać”.
Cisza wypełniła pokój.
Wtedy mój ojczym zapytał: „Czy chcesz powiedzieć, że Brittany to zrobiła?”
Nie musiałam odpowiadać. Dowód leżał tuż obok.
Mama podniosła torbę i uniosła ją, jakby nagle przytłoczył ją ciężar poczucia winy. „Powiedziała, że jesteś dramatyczny” – wyszeptała. „Powiedziała, że jesteś zazdrosny… próbując odwrócić od niej uwagę”.
Ryan w końcu się odezwał, jego głos był spokojny, ale ostry. „A ty jej uwierzyłaś. Nawet nie spojrzałaś na suknię Emmy. Nie poszłaś na jej ślub. Zostawiłaś ją samą”.
