„Więc podpisała pani, bo czuła pani presję ze strony syna?” zapytała Vale.
„Podpisałam to” – powiedziała ze łzami w oczach – „bo chciałam po prostu, żeby skończyły się kłótnie”.
„Powiedział, że to zagwarantuje bezpieczeństwo wszystkim”.
„Lubię to… Naprawdę lubię, kiedy jest cicho”.
Przyznała się.
Potwierdziła kłamstwo, presję i motyw.
Prawnik Cole’a, mężczyzna o nazwisku Kelleher, robił, co mógł podczas przesłuchania.
Próbował przedstawić sytuację inaczej.
„Pani Reed” – powiedział Kelleher ze współczuciem – „ma pani dwoje dzieci z rodzinami, z małymi dziećmi, i jedno, które jeszcze nie ma dzieci i odnosi sukcesy zawodowe. Zgadza się?”
„Tak” – szlochała Margot. „A jako matka czuła pani naturalną potrzebę, by dać więcej dzieciom, które były w gorszej sytuacji finansowej”.
„Sprzeciw” – powiedziała Vale. „To opiera się na faktach, które nie są poparte dowodami dotyczącymi sytuacji finansowej mojego klienta”.
„Potwierdzam. Proszę to inaczej ująć, panie Kelleher”.
„Czyż nie jest tak, pani Reed, że matka ma prawo zostawić swój majątek komu zechce, a pani zdecydowała się zaopiekować swoim synem Cole’em, ponieważ uważała pani, że najbardziej go potrzebuje?”
„Ja… Tak, myślę, że tak” – powiedziała.
Kelleher usiadła zadowolona.
„To po prostu kwestia preferencji matki, Edelheer, a nie bezprawnego nacisku”.
Vale była za zmianą przeznaczenia majątku.
„Pan Kelleher nazywa to preferencją. My nazywamy to potrójnym naruszeniem zobowiązań prawnych i etycznych”. Potrójnym aktem przymusu. »
Uniósł trzy palce.
« Po pierwsze, brak odwołania poprzedniego testamentu świadczy o pośpiechu i niekompetencji. »
« Po drugie, fakt, że prawnik sporządzający testament, sam pan Vale, nie rozmawiał prywatnie z testatorem, co sam przyznał w swoim oświadczeniu pod przysięgą, stanowi poważny błąd. »
« Po trzecie, namacalny dowód cyfrowy na istnienie obcego adresu IP. »
« Testament nie został podpisany w jego domu. Został podpisany w domu beneficjenta, na jego komputerze, kilka minut przed tym, jak ten sam beneficjent podszył się pod niego w internecie, aby ukraść jego polisę na życie. »
« To nie jest kwestia preferencji, panie Vale. To kradzież cyfrowa. »
Sędzia wpatrywał się w Cole'a.
Zapadł się głębiej w fotel.
Vale miał jeszcze jednego świadka.
Vanessa. Weszła na scenę, a jej twarz stężała w wyrazie oburzenia.
Vale był zwięzły.
„Pani Reed, wybierała się pani na wycieczkę do Sedony. Czy to prawda?”
„Tak” – odpowiedziała Vanessa.
„Na urodziny mojej mamy”.
„A jaki był cel tej podróży, poza urodzinami?”
„Tylko z rodziną” – odparła Vanessa szorstko.
„Może chodziło o świętowanie czegoś? Urodzin?”
„Tak”.
Vale przedstawiła zeznanie Delii.
„Dlaczego więc, pani Reed, powiedziała pani Delii Alvarez 5 listopada, że w końcu może pani odpocząć i pojechać do Sedony, skoro dokumenty zostały wymienione?”
„Jakie dokumenty, pani Reed?” »
« A co pani świętowała? »
Wzrok Vanessy powędrował na jej prawnika.
« Nie… nie pamiętam dokładnie tej rozmowy. »
« Czy pamięta pani, jak mówiła pani sąsiadce, że świętuje pani zmianę w dokumentach finansowych? »
« Dla mnie to było coś innego. Po prostu poczułam ulgę, że finansowe zmartwienia mojej mamy się skończyły. »
« Kwota o 25 000 dolarów mniejsza» – zapytał krótko Vale.
« Sprzeciw. »
« Sprawa wciąż trwa. Proszę bardzo, panie Veil. »
Vale uśmiechnął się.
« Nie mam więcej pytań, ale mam jeszcze jeden dowód. »
To wszystko.
Melissy nie wezwano.
Zgodnie z naszą umową nie była obecna, ale jej zeznanie pod przysięgą i urzędnik sądowy byli.
„Szanowny Sędzio, składamy dowód rzeczowy G, cyfrowe nagranie audio uwierzytelnione zeznaniem pod przysięgą Melissy Reed”.
„To nagranie pana Cole’a Reeda powtarzającego dokładnie te same kłamstwa, do których właśnie się przyznał, że powiedział matce”.
Kelleher wstał.
„ Sprzeciw. Plotki. Nielegalne nagranie. Tajemnica małżeńska”.
„ Nagranie zostało wykonane przez samego pana Reeda za pomocą jego własnego urządzenia, Szanowny Sędzio” – odpowiedział spokojnie Vale.
„Jego żona jest stroną trzecią w tym postępowaniu, a nie wspólniczką, i przekazała te informacje z własnej woli. Stanowi to bezpośrednie przyznanie się oskarżonego”.
Sędzia wykonała gest ręką.
„Udzielam panu pozwolenia. Proszę o emisję nagrania”.
Na sali sądowej zapadła grobowa, niemal elektryzująca cisza. Głos Cole’a, wyraźny i arogancki, wypełnił beżowy pokój.
„Dobrze, mamo. Posłuchaj, rozmawiałem ze specjalistą i powiedział mi, że Morgan zadawał pytania o domy opieki”.
„Nie możemy do tego dopuścić, prawda? Musimy…
