Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w szybie samochodu. „To bardzo miłe, Stephanie. Będę o dwunastej”. Stephanie musiała się nauczyć, że ludzie, których się nie docenia, czasem zaskakują najbardziej.
Dotarłam do domu Stephanie – a raczej do jej domu – dokładnie o dwunastej, z małą torebką prezentową w dłoni i z twarzą tak neutralną, jak to tylko możliwe. Otworzyła drzwi w zwiewnej białej sukience, która prawdopodobnie kosztowała więcej niż mój miesięczny rachunek za hotel. Uśmiechnęła się szeroko i emanowała udawanym ciepłem. „Elellanar, jak miło, że przyszłaś. Zrobiłam twoją ulubioną sałatkę z kurczakiem”.
Zabawne, że przypomniała sobie moje ulubione dania, skoro czegoś ode mnie chciała. Stół w jadalni był zastawiony jej ślubną porcelaną i świeżymi kwiatami. Stephanie ewidentnie włożyła w to przedstawienie sporo wysiłku. Nalała mrożonej herbaty i rozmawiała o pogodzie, a ja w milczeniu obserwowałam, jak przygotowuje się do tego, o czym tak naprawdę chciała porozmawiać. „No więc” – powiedziała w końcu, siadając na krześle z wyćwiczoną gracją. „Myślałam o wczoraj, o tym sejfie. A ty?” Cicho wzięłam łyk herbaty. „Wiem, że mieliśmy nieporozumienia, ale David chciałby, żebyśmy się wspierali w tym trudnym czasie. Rodzina powinna trzymać się razem”. Rodzina. To zabrzmiało dość ironicznie w ustach kobiety, która wyrzuciła mnie za drzwi dzień po pogrzebie męża. „Całkowicie się z tym zgadzam” – powiedziałam spokojnie.
Oczy Stephanie rozbłysły; najwyraźniej myślała, że znalazła sposób. „Tak mi ulżyło, że to mówisz. Bałam się, że się wściekniesz, bo tak szybko musiałam znaleźć sobie miejsce, ale rozumiesz, że potrzebowałam przestrzeni na żałobę”. Oczywiście ugryzłam kęs sałatki z kurczakiem. „Żałoba dotyka każdego inaczej”. „Zgadza się”. Pochyliła się z zapałem. „Więc, jeśli chodzi o to, co David ci zostawił, pomyślałam, że moglibyśmy połączyć nasze zasoby, połączyć to, co jest w tym pudełku, z ubezpieczeniem na życie Davida. Może zainwestować razem. Mam kilku fantastycznych doradców finansowych”.
Założę się, że tak zrobiła. Ci sami ludzie, którzy pomogli jej z wątpliwymi wydatkami. To bardzo miłe, Stephanie, ale jestem ciekawa. Jak myślisz, dlaczego w sejfie było coś cennego? Zawahała się przez chwilę, najwyraźniej nie spodziewając się zadać tego pytania. No cóż… David zawsze był taki skryty w pewnych sprawach finansowych. Musiał mieć powód, żeby coś ukrywać. Tajemniczy? To ciekawe określenie.
Rozumiesz, o co mi chodzi? Zbyła to lekceważącym gestem. Mężczyźni z ich planowaniem finansowym. Nigdy nie mówią nam, kobietom, wszystkiego. Odłożyłam widelec i spojrzałam jej prosto w oczy. Właściwie, Stephanie, myślę, że David powiedział ci dokładnie to, co jego zdaniem powinnaś wiedzieć. Coś zamigotało w jej oczach – niepewność, może odrobina strachu. Co znalazłaś w pudełku, Eleanor?
Chwila prawdy zbliżała się, ale nie byłam jeszcze gotowa, żeby zagrać tą kartą. Zamiast tego sięgnęłam po torbę z prezentami, którą przyniosłam. „Przyniosłam coś dla ciebie” – powiedziałam, wyciągając mały, zapakowany pakunek. „Małe podziękowanie”. Rozpakowała go z entuzjazmem i zobaczyła oprawione zdjęcie Davida z jego ukończenia szkoły. Jej twarz nieco złagodniała. „Och, Eleanor, to jest piękne. Dziękuję”. „Uznałam, że na to zasłużyłaś. W końcu byłaś tak oddaną żoną”. Nacisk, jaki położyłam na „oddanej”, nie umknął jej uwadze. Spojrzała uważnie w górę i doszukała się ukrytego znaczenia w mojej twarzy. „Co masz na myśli?”
„Absolutnie nic. Po prostu doceniam, jak dobrze opiekowałaś się moim synem”. Stephanie ostrożnie odłożyła zdjęcie; jej postawa się zmieniła. Udawana życzliwość zniknęła, zastąpiona czymś bardziej znużonym. „Eleanor, jesteś skryta”. „Po prostu powiedz mi, co było w sejfie”. Uśmiechnęłam się i wzięłam kolejny łyk herbaty. „Głównie dokumenty – bardzo ciekawy materiał do czytania”. „Jakie dokumenty?” „Och, wiesz, dokumenty finansowe, sprawozdania z inwestycji, trochę korespondencji”. Zrobiłem znaczącą pauzę. „Sporo wydrukowanych e-maili i SMS-ów”.
Twarz Stephanie ani na chwilę nie zniknęła. „SMS-y”. „David nagrywał wszystko bardzo dokładnie, zwłaszcza pod koniec”. Chwyciłem telefon i otworzyłem zdjęcia, które David zrobił podczas różnych rozmów tekstowych. „Chcesz zobaczyć jedno? To jest sprzed około sześciu miesięcy”. Odwróciłem ekran w jej stronę i pokazałem jej zrzut ekranu SMS-a, którego wysłała do siostry. Jezu, nie mogę się doczekać, aż ta stara wiedźma w końcu się wyprowadzi. Wtedy będziemy mogli zamienić jej pokój w domową siłownię, o której tak długo marzyłem. Stephanie sięgnęła po mój telefon, ale płynnie go cofnąłem. „Jest ich jeszcze dziesiątki” – powiedziałem swobodnie. „David podobno był bardzo dobry w dokumentowaniu. Ta pełna
