Daniela nie było w domu.
Więc wyszłam.
Pojechałam na pogotowie. Zajęli się mną. Zadzwoniłam do mojego prawnika.
I zanim zasnęłam tej nocy, wykonałam ostatni telefon.
Następnego ranka wróciłam.
Nie sama.
Stałam na ganku z zabandażowanym ramieniem, mój prawnik obok, dwóch policjantów za nami i ślusarz trzymający narzędzia jak niewypowiedzianą obietnicę.
Kiedy Margaret w jedwabnym szlafroku otworzyła drzwi, wyglądała na zirytowaną.
Ale sytuacja szybko się zmieniła.
Mój prawnik wystąpił naprzód.
„Nie masz już wstępu na tę posesję” – powiedział spokojnie. „Właściciel jest obecny. Zamki zostaną wymienione dzisiaj”.
Margarita się roześmiała.
