Jake, najmłodszy, ledwo oderwał wzrok od telefonu i już rozmawiał o imprezie zaplanowanej na później.
Dwadzieścia trzy lata, przystojny i lekkomyślny w sposób, na jaki pozwala młodość, zanim charakter stanie się ważniejszy od wyglądu.
Pocałował mnie w policzek, nie patrząc na mnie.
Christy, mężatka i odnosząca sukcesy, spędziła wieczór, żonglując dziećmi, głośno wzdychając ze zmęczenia.
Wyglądała na wyczerpaną – cienie pod oczami, rozczochrane włosy, drogie ubrania pogniecione od podróży.
Carl, młodszy asystent prawny, co chwila zerkał na zegarek i gadał o pracy.
„Ważna sprawa” – powiedział, prostując kajdanki. „Chyba nie powinienem był brać wolnego”.
Mike, mechanik z jednym dzieckiem, ciągle wychodził na zewnątrz, żeby odebrać telefony.
„Przepraszam” – mamrotał za każdym razem. „Problem w pracy”.
W Wigilię.
Julian, niezamężna i ciągle podróżująca, pokazała mi zdjęcia ze swojej ostatniej podróży, ale nigdy nie zapytała, jak się czuję.
Jedliśmy. Śmialiśmy się dokładnie na zawołanie. Grała cicho świąteczna muzyka.
A potem, jak zawsze, ich oczy powędrowały ku kopertom obok mojego talerza.
Czekali.
Wtedy zaczęła się moja gra.
Rozdawałam koperty jedna po drugiej, uśmiechając się jak zawsze.
„Wesołych Świąt, kochanie”.
Jake otworzył swoją pierwszą.
Mrugnął. Potem zmarszczył brwi.
„Yyy... Babciu, chyba coś jest nie tak”. »
Aby uzyskać pełne wsparcie finansowe, zapraszam do odwiedzenia naszej strony lub kliknięcia na jej zawartość (>), a także do polubienia strony DELA na Facebooku.
