Podróżowałem z moimi braćmi, Melem i Guim, najmłodszym. We trójkę wyszliśmy z lotniska z walizkami w rękach i uśmiechami pełnymi entuzjazmu. Myśleliśmy, że mama będzie zaskoczona, że będzie silniejsza, spokojniejsza, może nawet szczęśliwsza. Śmialiśmy się bez wahania.
Nigdy nie zapomnę ciepła tamtego dnia. To było tak, jakby niebiosa chciały mi przypomnieć, jak długo mnie nie było. Trzy lata, pięć lat, tysiące rozmów wideo i tysiące wysłanych dolarów, a ja wciąż myślałem, że to wystarczy, żeby powiedzieć, że byłem dobrym synem.
Mam na imię Rafael. Mam trzydzieści pięć lat i jestem inżynierem w Dubaju. Jestem przyzwyczajony do pustyni, stali, precyzyjnych harmonogramów i zimnych, nieubłaganych liczb. Ale nic, absolutnie nic, nie przygotowało mnie na ten dzień.
Przez pięć lat wysyłaliśmy pieniądze prawie co miesiąc. Ja wysyłałem około ośmiu tysięcy reali. Mel od pięciu do dziesięciu tysięcy. Gui też był zawsze punktualny. Premie, dodatki, wszystko, co mogliśmy. W mojej głowie mama żyła wygodnie, w przyzwoitym domu, z wystarczającą ilością jedzenia i bez zmartwień. A przynajmniej tak mi się zdawało.
Pojechaliśmy taksówką na wschód od São Paulo. Rozmawialiśmy o planach i uroczystościach. O ostatnich ratach, urodzinach, Bożym Narodzeniu. Obliczyliśmy, że w ciągu pięciu lat wysłaliśmy ponad sześćset tysięcy reali. Mama zasługiwała na każdy grosz za wszystko, co dla nas poświęciła.
