Bez Laury pokój wydawał się pusty. Jakby jej nieobecność opróżniła ściany, pozostawiając jedynie meble i zdjęcia stojące sztywno w przestrzeni, która nie należała już do żadnego z nas. Przechodząc obok jej pokoju, zauważyłem, że drzwi są uchylone. Zatrzymałem się, oparłem dłoń na framudze i spojrzałem na łóżko, w którym spała jako nastolatka, teraz starannie pościelone i nietknięte.
Niemal znowu słyszałem jej głos. „Tato, dlaczego zawsze pukasz dwa razy? Już ci mówiłam, żebyś wszedł”.
Wszedłem i stałem tam w milczeniu. Jej perfumy wciąż unosiły się w powietrzu, mieszając się z zapachem proszku do prania i starych książek na półce. Na biurku stało oprawione zdjęcie ślubne jej i Daniela – jej promienny uśmiech, jego dumna postawa.
Na stoliku nocnym leżało mniejsze zdjęcie: Laura, ośmiolatka, na moich ramionach na plaży, z rękami rozpostartymi jak skrzydła. Ostrożnie je podniosłem.
Później wyjąłem z pokoju małą walizkę. Spakowałam tylko najpotrzebniejsze rzeczy – ubrania, skarpetki, bieliznę i sweter, który mi kiedyś dała, bo, jak żartobliwie to ujęła, potrzebowałam „czegoś porządnego” na jej firmowe eventy. Spakowałam też dokumenty, które zawsze trzymałam starannie w teczce: dowód osobisty, wyciągi bankowe i kilka umów.
Następnie położyłam na wierzchu stare zdjęcie z plaży.
Wszystko inne – meble, regały, wysłużony fotel, w którym zawsze czytałam, gdy ona i Daniel oglądali telewizję, naczynia kuchenne, które kupiłam dla dziecka, kiedy się przeprowadziliśmy – wszystko to było nieistotne. Liczyła się waga, a nie chciałam się o to kłócić.
Pościeliłam łóżko przed wyjściem. Pewnie z przyzwyczajenia. Potem poszłam do kuchni i położyłam klucze do domu na stole. Zatrzasnęły się cicho, a dźwięk odbił się echem od drewna.
Zatrzymałam się przy drzwiach wejściowych i rozejrzałam po raz ostatni. W domu panował półmrok, oświetlony jedynie małą lampką w korytarzu. Ścianę zdobiły rodzinne zdjęcia – Laura z synem na rękach, Daniel uśmiechający się do obiektywu, cała trójka obok choinki. Ja też byłam na jednym czy dwóch starszych zdjęciach, stojąc nieco z boku, niczym drugoplanowa postać.
„Żegnaj, mój maluszku” – wyszeptałam. „Mam nadzieję… gdziekolwiek jesteś, nie musisz tego oglądać”.
Potem wyszłam, zamknęłam drzwi i odeszłam.
Czytaj dalej na następnej stronie
