Na urodzinach mojej siostrzenicy poprosiłam rodzinę, żeby pilnowali córki, podczas gdy ja będę się oddalać, żeby odebrać jej prezent. Kiedy wróciłam, córki już nie było. Moja siostra uśmiechnęła się złośliwie i powiedziała: „I tak by zepsuła imprezę. Ta dziewczyna powinna nauczyć się siedzieć cicho”. Panika ogarnęła mnie, gdy przeszukiwałam dom. Kiedy w końcu znalazłam córkę, cuchnęła tabletkami nasennymi i nie chciała się obudzić. Błagałam ich, żeby zadzwonili pod 911 – ale moja siostra wybuchła, rozbijając mi głowę butelką wina, żeby mnie uciszyć. To, co się potem wydarzyło, wprawiło wszystkich w absolutny szok.

Nic.

Serce zaczęło mi walić w piersiach. Zimny ​​pot oblał mi kark.

Przeciskałam się przez tłum, nerwowo rozglądając się. Zobaczyłam Natalie i moją mamę wciąż stojące przy stole z tortem. Stukały się kieliszkami z winem, śmiejąc się z żartu, który właśnie opowiedział jeden z kolegów Prestona.

Rosie nigdzie nie było widać.

A zadowolony z siebie, zupełnie obojętny wyraz twarzy mojej siostry sprawił, że krew zamarzła mi w żyłach.

Część 2: Niebieskie Usta
Upuściłam aksamitne pudełko z biżuterią na kamienne płyty tarasu. Uderzyło z ciężkim hukiem o ziemię, ale ani Natalie, ani moja mama zdawały się tego nie zauważać.

Przepchnęłam się obok kobiety w kwiecistej sukience i złapałam Natalie za ramię.

„Gdzie ona jest?” – zapytałam łamiącym się głosem, który wzniósł się ponad dźwięk kwartetu smyczkowego. „Gdzie jest Rosie?”

Natalie powoli odwróciła głowę, patrząc na moją dłoń na swoim ramieniu jak na chorego owada. Odsunęła się, przewracając idealnie wytuszowanymi oczami i powoli, z rozmysłem upiła łyk swojego Pinot Grigio.

„Spokojnie, Emmo, Boże” – westchnęła Natalie, a jej głos ociekał skrajną irytacją. „Narzekała. Płakała, bo nie mogła wejść do dmuchanego zamku z dużymi dziećmi i kompletnie zepsuła Autumn dzień. Hałas przyprawiał mnie o migrenę”.

„Gdzie. Jest. Moja. Córka?”