Nie mam rodziny, nie mam samochodu; ale ten motocyklista woził mnie na dializy trzy razy w tygodniu przez cztery lata. Nazywa się Marcus. Ma 58 lat. Pije gorzką kawę. Czyta powieści historyczne. Pracuje nocami jako sprzątacz w szpitalu, żeby móc być na moich porannych sesjach. Nigdy nie opuścił ani chwili. Ani w święta. Ani przy złej pogodzie. Ani wtedy, gdy ośrodek był ledwo otwarty podczas zamieci. Marcus tam był. Moja rodzina przestała przychodzić po drugim miesiącu. Moja córka była dwa razy. Potem jej dzieci miały zajęcia. Potem był za daleko. Potem przestał dzwonić, żeby wyjaśnić. Mój syn przyszedł raz. Siedział dwadzieścia minut, sprawdzając telefon. Wyszedł, zanim skończyła się moja sesja. Od tamtej pory go nie widziałem. Moja była żona wącha kwiaty w moje urodziny. Zwiędły, zanim wróciłem ze szpitala.

Nie do końca rozumiałem znaczenie miłosierdzia, dopóki nie zobaczyłem go przez ścianę ze zbrojonego szkła.

Przez trzy lata mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie spotkałem, co tydzień przyprowadzał moją córeczkę do więzienia. Deszcz, upał, święta, lockdowny, awarie samochodów: nic go nie powstrzymywało. Nie było żadnych wymówek. Żadnych odwołań. Tylko stała, uparta lojalność, która, choć na jedną kruchą godzinę, czyniła świat mniej okrutnym.

Nazywam się Marcus Williams. Odsiaduję ośmioletni wyrok za napad z bronią w ręku. Miałem dwadzieścia trzy lata, kiedy zostałem skazany. Miałem dwadzieścia cztery lata, kiedy moja żona Ellie zmarła dzień po porodzie. I miałem dwadzieścia cztery lata, kiedy obcy człowiek o imieniu Thomas Crawford sprawił, że moja córka nie trafiła do rodziny zastępczej, zanim zdążyłem ją poznać.