Opisał Marcusa, którego znał – przyjacielskiego, towarzyskiego, z wieloma kontaktami – i samotnika, którym się stał.
„Jessica nie lubi, że ma przyjaciół, których nie akceptuje” – powiedział. „Zerwała z nim wszelkie kontakty, ze wszystkimi, którzy znali go, zanim go poznała”.
„Sprzeciw” – warknęła pani Davis. „Świadek spekuluje na temat motywów mojego klienta”.
„Zgadzam się” – powiedział sędzia Miller. „Proszę trzymać się faktów, panie Robercie”.
„Zgadza się” – powiedział Robert. „Marcus dzwonił do mnie co tydzień. Po ślubie z Jessicą telefony ustały”.
„Fakt: Zaprosiłem go na moje urodziny w zeszłym roku. Jessica odmówiła. Marcus nic o tym nie wiedział. Wiem, bo powiedział, że chce się ze mną spotkać w ten sam weekend, co moje przyjęcie”.
Sędzia coś zapisał.
Thomas wezwał mnie na miejsce świadka.
Opowiedziałem sądowi o narodzinach moich wnuków.
Czas, który z nimi spędziłam.
Nagła utrata kontaktu.
Drzwi zatrzasnęły mi się przed nosem.
Siedemdziesiąt dwa telefony, które świadczyły o tym, że spanikowałam w chwili, gdy stałam się nieosiągalna.
„Pani Henderson” – zapytał Thomas – „czy kiedykolwiek krytykowała pani wychowanie Jessiki?”
„Zaoferowałam pomoc, kiedy tylko ją o to poproszono. Nigdy nie sprzeciwiałam się jej decyzjom”.
„Czy często pojawiała się pani niespodziewanie?”
„To był pierwszy i jedyny raz. Przy każdej innej wizycie dzwoniłam z tygodniowym wyprzedzeniem”.
Wtedy wstała panna Davis.
„Pani Henderson, przyznaje się pani, że pojawiła się pani w ich domu bez uprzedzenia”.
„Zgadza się”.
„A pani syn powiedział, że musi pani wyjechać”.
„Tak”.
„Ale zamiast uszanować jego wolę, została pani na Florydzie, wynajęła prawnika i wniosła pozew przeciwko własnej rodzinie”.
„Zostałam, bo coś było nie tak” – powiedziałam. „Matka o tym wie”.
„Matka o tym wie” – powtórzyła pani Davis z drwiącym tonem. – „Albo kontrolująca żona nie może zaakceptować, że nie jest już centrum życia syna”.
„Sprzeciw” – powiedział Thomas.
„Uporczywy” – odparł sędzia Miller.
Pani Davis uśmiechnęła się.
„Pani Henderson, czy była pani kiedykolwiek leczona z powodu lęku lub depresji?”
Ścisnęło mnie w żołądku.
„Po rozwodzie, 32 lata temu, chodziłam do terapeuty”.
„To jest tak albo nie”.
„Tak, ale…”
„A pije pani czasami wino, prawda?”
„Społecznie rzecz biorąc, tak”.
„Ile pani pije średnio tygodniowo?”
Thomas wstał.
„To jest nieistotne i stronnicze”.
„Szanowny Sędzio, to świadczy o stabilności” – argumentowała pani Davis.
„Pozwalam na to” – ostrzegł sędzia Miller – „ale proszę uważać, mecenasie”.
„Mogę wypić lampkę wina do obiadu raz w tygodniu” – powiedziałem wyraźnie. „Nigdy nie miałem problemu z alkoholem”.
„Ale leczyłeś się z powodu problemów ze zdrowiem psychicznym”.
„Poradnictwo psychologiczne po rozwodzie to nie kwestia zdrowia psychicznego” – powiedziałem. „To po prostu ludzkie”.
„Koniec pytań”.
Następnie Jessica zajęła miejsce na mównicy.
I widziałem, jak gra.
Mówiła cicho, ocierała oczy i opisała mnie jako osobę zbyt krytyczną, zbyt nadgorliwą.
Powiedziała, że powiedziałem jej, że karmi Tylera niewłaściwym jedzeniem.
Kompletne kłamstwo.
„Starałam się być cierpliwa” – powiedziała drżącym głosem, który brzmiał krucho. „Ale Carol sprawiała, że czułem się niewystarczająco dobry. Każda wizyta stawała się źródłem zmartwień. Bałem się, kiedy podjeżdżał jej samochód. Marcus zauważył, jak bardzo jestem zestresowany.
Thomas wstał.
„Pani Henderson, mówi pani, że Carol była krytyczna. Proszę podać konkretne przykłady. Daty. Dokładne słowa.”
„No cóż, ja…”
„Miała pewien ton głosu” – powiedziała Jessica.
„Ton głosu” – powtórzył Thomas. „Proszę go opisać.”
„To była ocena ławy przysięgłych. Ale to było trzy lata temu. Nie pamiętam dokładnie…”
„Wciąż pamięta pani to uczucie” – powiedział Thomas – „ale nie pamięta pani dokładnie, co zostało powiedziane.”
Spokój Jessiki został zachwiany.
„Ona wie, co zrobiła.”
„Pani Henderson” – kontynuował Thomas – „dzwoniła pani do teściowej nie mniej niż 72 razy tej nocy, kiedy nie wróciła do domu. Dlaczego?”
„Martwiłem się o jej bezpieczeństwo.”
„Czy to naprawdę pani była?” – zapytał Thomas – „czy bała się pani stracić panowanie nad sobą?”
„Protest” – warknęła panna Davis.
„Uparcie” – powiedział sędzia Miller. „Przeformułuj”.
„Pani Henderson” – powiedział Thomas – „jeśli naprawdę martwiła się pani o bezpieczeństwo Carol, dlaczego nie zadzwoniła pani na policję? Dlaczego nie zgłosiła pani zaginięcia?”
Jessica zamrugała.
„Myśleliśmy… myśleliśmy, że wróci”.
„Myślała pani, że wróci?” – zapytał Thomas – „czy spodziewała się pani, że wróci? Bo jest różnica między troską a kontrolą”.
Twarz Jessiki poczerwieniała.
„Ma skłonności do manipulacji” – powiedziała Jessica. – „Nie może zaakceptować, że Marcus mnie wybrał”.
„Czy to oni wybrali panią?” – zapytał Thomas – „czy byli tak odizolowani, że tylko pani pozostała?”
„Ed”
