Madeline pochyliła się bliżej i zniżyła głos, jakby w geście przyjaźni. „Jeśli staniesz się częścią tej rodziny, to wierzę w transparentność. Nie w sekrety”.
Transparentność. Od siostry, która odwołała nasz ślub i zamiast tego przeprowadziła przesłuchanie finansowe.
Powoli wstałam.
„Zróbmy to” – powiedziałam. „Nie inwestuję. I nie rozmawiam publicznie o swoich dochodach”.
Madeline przechyliła głowę. „Więc nie”.
„To jest kwestia oczywista” – poprawiłam. „Jeśli to problem, odejdziemy”.
Uśmiech Brenta zniknął.
Ryan również wstał, jego wzrok błądził między nami.
Głos Madeline stwardniał. „Jeśli odejdziesz, Claire, będziemy dokładnie wiedzieć, kim jesteś”.
Spotkałam się z jej wzrokiem. „Już wiem, kim jesteś”.
I wyszłam, zmuszając Ryana, żeby poszedł za mną – albo został.
Szedł za nim, ale z wahaniem.
Chłodne lutowe powietrze było rześkie. Moje ręce drżały, gdy docierałem do samochodu, ale jeszcze go nie otworzyłem.
„Claire jest po prostu bardzo natrętna” – powiedział Ryan.
„Wydrukowała szczegółowe zestawienie mojego wynagrodzenia” – odparłem ostro.
„Nie wiedziałem, że posunie się tak daleko”.
„Ale wiedziałeś, że coś jest nie tak”.
Spuścił wzrok. „Powiedziała, że chce „uporządkować sprawy”. Myślałem, że chodzi jej o ślub”.
„I tak mnie wciągnąłeś”.
Wyciągnął rękę do mnie. Cofnąłem się.
„Są zadłużeni” – przyznał. „Firma Brenta ucierpiała. Procesy sądowe. Są zdesperowani”.
„Więc ja jestem rozwiązaniem?” – zapytałem. „Przyparli mnie do muru? Zdemaskowali?”
Ryan zawahał się. „Ci ludzie tam… to nie byli tylko przyjaciele”.
„Kim oni byli?”
„Tom jest jej prawnikiem. Diane jest ciotką Brenta. Kelsey pracuje dla kuzyna Brenta. Chcieli, żeby to wyglądało oficjalnie”.
Salon był zaaranżowany. Świadkowie. Dokumenty. Zaplanowana oferta sprzedaży.
„To nie była rozmowa” – powiedziałam. „To było zaplanowane”.
Skinął głową, a na jego twarzy malował się wstyd.
Otworzyłam samochód.
Wtedy zawibrował mój telefon.
Nieznany numer.
Kelsey: Madeline już skontaktowała się z kimś z twojej firmy. Nie komplikuj tego niepotrzebnie. Po prostu pomóż.
Zaparło mi dech w piersiach – ale tym razem to nie była panika. To było zrozumienie.
Czytaj dalej na następnej stronie
