Rozdział 1: Konsultacja Narcyza
„Chcę wyglądać lepiej niż ta jędza, z którą ożenił się mój chłopak”.
Słowa zawisły w sterylnym powietrzu mojej kliniki, ostre i zimne jak skalpel. Nie wiedziała, że twarz, z której kpi, to ta sama, ukryta za moją maską chirurgiczną, i że zanim skończę, nie będzie tylko wyglądać jak wiedźma – stanie się nią.
Instytut Vance'a w Beverly Hills był świątynią białego marmuru i przyciszonych szeptów. Pachniał eukaliptusem i pieniędzmi, zapachem stworzonym po to, by zapomnieć o krwi, która za niego zapłaciła. Siedziałam za szklanym biurkiem, kompletnie wyszorowana – niebieska czepek zakrywał włosy, maska N95 zasłaniała nos i usta, a chirurgiczne pętle powiększały moje oczy. Dla świata byłam dr Evelyn Vance, „Rzeźbiarką Gwiazd”. Dla dziewczyny siedzącej naprzeciwko mnie byłam tylko parą rąk trzymających klucze do jej toaletki.
Chloe miała dwadzieścia dwa lata, była blondynką i emanowała poczuciem wyższości, jakie zazwyczaj niesie ze sobą fundusz powierniczy, choć jej tanie buty świadczyły o czymś innym. Rzuciła telefon na biurko z brzękiem.
Ekran się rozświetlił. Wyświetliło się spontaniczne zdjęcie kobiety w ogrodzie. Nie miała makijażu, włosy miała spięte w niedbały kok i wyglądała na wyczerpaną.
To byłem ja.
To zdjęcie zostało zrobione trzy tygodnie temu na moim podwórku, gdy po czternastogodzinnej zmianie ścinałem przekwitłe róże.
„To ona” – zadrwiła Chloe, żując gumę. „Mój chłopak mówi, że to nudziara. Wiedźma. Mówi, że zostaje tylko dla dzieci, ale ma już dość patrzenia na nią. Chcę wyglądać jak młodsza, seksowniejsza wersja… czegokolwiek to jest. Chcę wejść do pokoju i sprawić, żeby zapomniał, że ona w ogóle istniała”.
Serce waliło mi w piersiach jak oszalały ptak w klatce. Richard. Mój mąż. Mężczyzna, który pocałował mnie na pożegnanie dziś rano i powiedział, że jestem piękna.
Spojrzałem na swoje zdjęcie – bezbronne, bezbronne. Potem spojrzałem na drapieżnika siedzącego naprzeciwko mnie.
Wziąłem głęboki oddech, maska filtrowała powietrze. Zmusiłem się do zmrużenia oczu w profesjonalnym uśmiechu, którego nie mogła dostrzec.
„Rozumiem doskonale” – powiedziałem głosem gładkim jak stal. „Z pewnością uda nam się osiągnąć… uderzające podobieństwo. Zrobię z ciebie arcydzieło”.
Chloe promieniała, niczym rekin wyczuwający krew. „Dobrze. Pieniądze nie grają roli. Dał mi swoją wizytówkę”.
Przesunęła po szybie elegancką, czarną kartę. Richard Vance. Vance Corp.
Mój mąż płacił za to, żeby jego kochanka mnie zastąpiła. Sam finansował swoje nawiedzenie.
„Doskonale” – wyszeptałam, podnosząc kartę. Była ciężka, jak broń. „Pielęgniarka zaprowadzi cię do sali przygotowawczej. Zobaczymy się na sali operacyjnej”.
Chloe podpisała formularze zgody, nie czytając ani słowa. Wstała, spojrzała na swoje odbicie w oknie i wystroiła się.
Gdy pielęgniarka ją odprowadziła, siedziałem sam w ciszy. Wściekłość nie płonęła; zamarzła. Skrystalizowała się w plan tak doskonały, tak symetryczny, że wydawał się przeznaczeniem.
Rozdział 2: Znieczulenie ignorancji
W pomieszczeniu przygotowawczym panowała cisza. Umyłem ręce, rytualne szorowanie uziemiło mnie. Palec do łokcia. Szorowanie. Płukanie. Powtórzenie.
Mój telefon zawibrował na metalowej tacy. SMS od Richarda.
Richard: Utknąłem dziś na spotkaniach do późna, kochanie. Fuzje to koszmar. Nie czekaj. Kocham cię.
Wpatrywałem się w ekran. Nie był na spotkaniu. Pewnie był w barze albo hotelu, czekając, aż obudzi się jego „awans”.
Spojrzałem przez okienko obserwacyjne. Chloe leżała na stole, znieczulenie już działało. Jej oczy trzepotały i zamykały się. Wyglądała spokojnie. Niewinnie.
Ale niewinność to czyn, nie spojrzenie. A ona wybrała przemoc.
Wszedłem na salę operacyjną. Światła były jasne i nie rzucały cieni.
