Nigdy nie powiedziałam mężowi, że wiem, że jego kochanka jest moją najlepszą przyjaciółką. Zaprosiłam ich na wykwintną kolację, gdzie potajemnie trzymali się za ręce pod stołem, myśląc, że o niczym nie wiem. Podałam jej pudełko od Tiffany'ego, uśmiechając się: „Prezent za twoją lojalność”. Otworzyła je – spodziewając się diamentów – ale to, co znalazła w środku, sprawiło, że krew odpłynęła jej z twarzy. Mój mąż rzucił okiem na zawartość i padł na kolana, uświadamiając sobie, że właśnie zniszczyłam mu całe życie, nie mówiąc ani słowa.

Mówią, że w otoczonych wysokimi murami sanktuariach  Greenwich w stanie Connecticut sekrety to jedyna waluta, która nigdy nie traci na wartości. Nie krzyczymy tu. Nie rzucamy designerskimi torebkami na zadbane trawniki ani nie angażujemy się w tandetne fajerwerki publicznego załamania nerwowego. Jesteśmy architektami własnej rzeczywistości. Kiedy nasz świat staje w płomieniach, nie uciekamy do wyjścia; zostajemy, aby zapewnić, że w płomieniach spłoną właściwi ludzie.

To nie jest opowieść o złamanym sercu. To kronika celowego zamachu stanu.