Nigdy nie powiedziałam mojemu zdradzającemu mężowi, że zostałam nominowana do Sądu Najwyższego. Przy kolacji wręczył mi papiery rozwodowe, śmiejąc się ze swoją kochanką. „Zabieram dom i dzieci. Jesteś tylko słabą asystentką prawną”. Nie wiedział, że jego kochanka jest w rzeczywistości zbiegłą defraudantką. Policja wkroczyła do restauracji. Krzyknęła: „Zadzwoń do swojego prawnika!”. Mój mąż spojrzał na mnie, błagając o pomoc. Wstałam, włożyłam szlafrok z torebki i uśmiechnęłam się. „Nie bronię przestępców” – powiedziałam. „Ja ich skazuję”.

„Nie bronię przestępców” – powiedziałem, wygładzając czarną tkaninę na ramionach. „Wydaję na nich wyroki”.

Ale zanim mogłem wydać ten werdykt, musiałem przetrwać ciszę. 

Zachodnie Skrzydło Białego Domu pachnie historią – starą skórą, woskiem pszczelim i delikatnym, elektrycznym ładunkiem władzy. Stałem w Gabinecie Owalnym z rękami splecionymi za plecami, próbując opanować drżenie palców. Prezydent Stanów Zjednoczonych, człowiek, którego podpis mógł poruszyć floty, uśmiechał się do mnie.

„Kraj jest zaszczycony, Eleno” – powiedział ciepłym i spokojnym głosem. „Twoja przeszłość w sądzie apelacyjnym jest niepodważalna. Zatwierdzenie przez Senat będzie formalnością. Ogłoszenie zostanie opublikowane jutro o 9:00. Trzymaj togę w bezpiecznym miejscu”.

Podał mi ciężką torbę na ubrania z wytłoczoną pieczęcią prezydencką. W środku leżała czarna jedwabna toga sędziego Sądu Najwyższego.

„Dziękuję, Panie Prezydencie” – powiedziałem zaskakująco spokojnym głosem. „Nie zawiodę pana”.

Wyszedłem z Białego Domu i wkroczyłem w wilgotne popołudnie Waszyngtonu. Wsunąłem torbę na ubrania do znoszonej, niepozornej torby, której używałem na zakupy. Dla agentów Secret Service przy bramce byłem po prostu kolejnym pracownikiem. Dla świata miałem się stać jednym z dziewięciu najpotężniejszych prawników w kraju.

Ale dla mojego męża, Marka, byłam po prostu nudną asystentką prawną, która zapomniała odebrać rzeczy z pralni chemicznej.

Sprawdziłem telefon. Pięć nieodebranych połączeń. Wszystkie od Marka.

Oddzwoniłem do niego, zatrzymując taksówkę. „Mark? Wszystko w porządku?”

„Gdzie byłeś?” – jego głos trzeszczał z szaloną energią. „Dzwonię od godziny. Wiesz, że nienawidzę poczty głosowej”.

„Byłem… w pracy” – skłamałem. Tec