„Pytanie brzmi, czy nauczysz się mnie kochać bez pieniędzy” – powiedziałam. „Gdybym miała to wszystko stracić jutro – gdyby Tech Vault spłonął doszczętnie – czy traktowałabyś mnie jak człowieka? Czy znów byłabym twoim rozczarowaniem?”
Cisza.
Wtedy Babcia Rose zrobiła coś nieoczekiwanego. Upuściła laskę. Głośno upadła na ziemię. Nie zwracając na nią uwagi, podeszła i objęła mnie swoimi kruchymi ramionami.
„Jestem z ciebie taka dumna” – wyszeptała z mocą. „I tak bardzo się siebie wstydzę”.
Mama zawahała się przez chwilę, ale potem poszła za mną. „Zbłądziłyśmy, Dello. Tak bardzo skupiałyśmy się na pozorach… że przegapiłyśmy istotę rzeczy”.
„Nie chcę twoich pieniędzy” – powiedział ojciec drżącym głosem. „Chcę tylko… Chcę poznać moją córkę. Tę prawdziwą”.
Spojrzałam na Madison. Stała z boku, ze skrzyżowanymi ramionami, jakby się broniła. Straciła dziś najwięcej. Jej ego było nadszarpnięte, a kariera zrujnowana.
„Nie mogę zmienić twojego kontraktu, Madison” – powiedziałem. „Ta decyzja pozostaje w mocy. Najpierw musisz popracować nad sobą, zanim będziesz mogła przewodzić innym. Ale…”
Uniosła wzrok.
„Jeśli chcesz pomóc” – powiedziałem z lekkim uśmiechem na ustach – „program czytelniczy potrzebuje czytelników w weekendy. Nie dostaniesz za to żadnego wynagrodzenia. Żadnego tytułu. Żadnej sławy. Tylko pomaganie dzieciom w czytaniu”.
Madison wpatrywała się we mnie. Przez chwilę myślałem, że wyjdzie wściekła. Myślałem, że zacznie krzyczeć. Ale potem opadła. Fasada prezesa zaczęła się sypać.
„Czy muszę nosić wizytówkę?” – zapytała z nutą starego sarkazmu, ale bez zjadliwego tonu.
„Tak” – odpowiedziałem. „I musisz przynieść własną kawę”.
Wybuchnęła wilgotnym, zdyszanym śmiechem. „Dobrze. Dobrze.”
Droga powrotna nie będzie łatwa. Będą niezręczne kolacje. Pojawią się problemy z zaufaniem. Wiedziałem, że wujek Harold w końcu poprosi o pożyczkę i że będę musiał odmówić. Wiedziałem, że Jessica spróbuje nadużyć mojego nazwiska i że będę musiał ją powstrzymać.
Ale kiedy wyprowadziłem ich z kwatery głównej, z powrotem przez sekretną biblioteczkę i w zakurzone, pachnące cynamonem powietrze księgarni, dynamika zmieniła się na zawsze.
Weszli w śnieg, nie jako członkowie rodziny królewskiej, za którą się uważali, ale jako ludzie, którzy dostali drugą szansę.
Zamknąłem za nimi drzwi i przekręciłem tabliczkę na ZAMKNIĘTE.
Wróciłem do lady, wziąłem torbę z rysami od papieru ściernego i wrzuciłem ją do kosza na śmieci. Czas kupić nową.
