Rozdział 1: Wejście służbowe
Słońce nad Hamptons nie tylko świeci; ono oświetla. Błyszczy na chromowanych balustradach superjachtów i diamentowych naszyjnikach kobiet pijących różowe wino, obliczających majątek netto w lumenach.
Stałam na rufie Sea Sovereigna, stupięćdziesięciostopowego pomnika przesady, czując, jak atlantycka bryza plącze mi włosy. Miałam na sobie prostą lnianą sukienkę i skórzane sandały – skromne, wygodne i, zdaniem kobiety wylegującej się na białej sofie pięć stóp ode mnie, zupełnie niestosowne.
„Liam, kochanie” – wycedziła Victoria, mieszając martini, które składało się głównie z ginu i skroplonej pary. Zerknęła znad oprawki swoich ogromnych okularów przeciwsłonecznych Gucci, a jej wzrok spoczął na moich stopach niczym fizyczny ciężar. „Powiedz swojej… koleżance, że kwatery załogi są na dole, gdyby potrzebowała skorzystać z toalety. Nie chcemy, żeby gość miał zatkane główki”.
Liam, mężczyzna, z którym spotykałam się od ośmiu miesięcy, mężczyzna, który twierdził, że kocha moją „uziemioną naturę”, zachichotał. Leżał rozciągnięty na leżaku, z opaloną skórą i idealnie wypielęgnowanymi włosami na klatce piersiowej. Upił łyk importowanego piwa, a butelka pociła się w upale.
„Mamo, po prostu się czepiam” – powiedział, a jego głos niósł leniwą, swobodną kadencję kogoś, kto nigdy nie musiał krzyczeć, żeby być usłyszanym. „Elena jest gościem”.
„Naprawdę?” – wtrącił Richard. Ojciec Liama był człowiekiem złożonym wyłącznie z czerwonego mięsa i leków na nadciśnienie. Z trudem zapalił cygaro, walcząc z wiatrem, z twarzą opuchniętą z wysiłku. „Wygląda na to, że przyszła napełnić wiaderka z lodem. Które, nawiasem mówiąc, są puste”.
Gestem wskazał niejasno srebrne wiaderko przy moim biodrze.
Stałam zupełnie nieruchomo. Wiatr smagał mnie włosami po twarzy, kłując w oczy, ale nie mrugnęłam. Nie byłam zła. Gniew to wybuchowa emocja; pali się szybko i pali, zostawiając po sobie tylko popiół. Nie, nie byłam zła. Kalkulowałam.
Spojrzałam na Richarda. Wiedziałem, że jego smoking nie leży idealnie, bo przytył piętnaście funtów od ostatniej przymiarki. Wiedziałem, że diamenty Victorii były ubezpieczone na trzy miliony dolarów, ale polisa wygasła dwa tygodnie temu z powodu braku płatności.
Co najważniejsze, znałem ich majątek netto co do centa. Wiedziałem też, że jest on w całości zabezpieczony aktywami, którymi ja, poprzez skomplikowaną sieć przejęć sfinalizowanych czterdzieści osiem godzin temu, teraz kontroluję.
„Myślę” – powiedziałem spokojnym głosem, przebijającym się przez cichy szum silników jachtu – „że załoga jest zajęta przygotowaniami do kolacji”.
„To bądź pożyteczny” – warknęła Victoria, nawet na mnie nie patrząc. „Bóg jeden wie, że Liam płaci za wszystko inne. Przynajmniej ty możesz zarobić na swoje utrzymanie”.
Spojrzałem na Liama. To był test. Ostatnia zmienna w równaniu. Poznaliśmy się na gali charytatywnej, gdzie założył, że jestem organizatorem, a nie darczyńcą. Nigdy go nie poprawiałem. Chciałam zobaczyć, kim jest, kiedy myślał, że nikt ważny nie patrzy.
„Skarbie” – powiedział Liam, błyskając tym chłopięcym uśmiechem, który kiedyś przyprawiał mnie o trzepotanie w żołądku. Teraz wyglądał jak grymas. „Po prostu weź lód, dobrze? Mama jest zestresowana dzisiejszą imprezą. Nie rób sceny”.
Nie rób sceny.
Ta fraza rozbrzmiewała mi w głowie. To była mantra odziedziczonej klasy. Można kraść, kłamać i oszukiwać, byle tylko robić to po cichu.
