Moja matka westchnęła cicho, dźwiękiem mającym sygnalizować długotrwałą cierpliwość. „Ona cierpi” – powiedziała sędziemu, a jej głos drżał z udawanego współczucia. „Ona nie rozumie, jak to działa. My po prostu staramy się, żeby wszystko się nie rozpadło”.
Wpatrywałam się w nią. Myślałam o tym, jak szybko znaleźli tego prawnika. Myślałam o mobilnym notariuszu, którego próbowali siłą wepchnąć do pokoju hospicjum dziadka trzy dni przed jego śmiercią. Myślałam o siniakach na ramieniu dziadka, które powstały, gdy ojciec chwycił go, próbując wcisnąć mu długopis w dłoń.
„Wniosek dotyczy pełnego upoważnienia” – zauważyła sędzia, przeglądając akta. „Zarzuca się w nim, że pozwana – pani Marine Vale – jest niezdolna do udziału w sprawie i może utrudniać egzekucję majątku”.
„Zgadza się” – powiedziała adwokatka.
„I chce pan, żebym to uwzględniła dzisiaj? Ze skutkiem natychmiastowym?”
„Tak, Wysoki Sądzie”.
Sędzia ponownie na mnie spojrzał. „Pani Vale. Jaki jest pani konkretny zarzut?”
Wziąłem głęboki oddech. „Mój zarzut jest taki, że proszą panią o działanie bez pełnego zapisu. A jeśli podpisze pani ten nakaz, będzie pani pomagać w oszustwie”.
Alyssa znów się zaśmiała, tym razem ostrzej. „Nie ma żadnych ukrytych zapisów!” warknęła. „On nie żyje, Marine. Tak to wygląda. My przejmujemy sprawę”.
„Pani Vale” – ostrzegł sędzia, mrużąc oczy na moją siostrę. „Nie będzie pani zabierać głosu poza kolejnością”.
„Wysoki Sądzie” – wtrącił jej adwokat, próbując załagodzić sytuację. „Jeśli pani Vale chce zwlekać, wnosimy sprzeciw. Majątek nie może czekać”.
„To nie będzie zwłoka” – powiedziałem, sprawdzając…
