„Właściwie” – powiedziała Beatrice donośnym głosem. Wskazała zadbanym palcem na mały, odosobniony stolik przy podwójnych wahadłowych drzwiach kuchni. Był to stolik „resetowy” – używany do odkładania brudnych naczyń przed pójściem do zmywarki, a czasami dla samotnego gościa, który prosił o całkowitą prywatność. Stał w cieniu, lekko wibrując za każdym razem, gdy pomocnik kelnera kopniakiem otwierał drzwi.
„Postaw tam dodatkowe krzesło” – poleciła Beatrice.
Julian mrugnął. „Przepraszam, Madame?”
„Dla niej” – powiedziała Beatrice, niedbale wskazując na mnie. „Elena nie ma gustu do menu degustacyjnego. To byłoby marnotrawstwo talentu twojego szefa kuchni i moich pieniędzy. Może usiąść przy stoliku dla dzieci, gdzie jej miejsce. Zamów jej burgera albo cokolwiek masz dla obsługi”.
Nastała ciężka cisza. Mark wbił wzrok w podłogę. „Mamo, może usiądźmy wszyscy razem…”
„Bzdura” – warknęła Beatrice. „Mamy do omówienia sprawę spadkową. Dorosłe sprawy. Po prostu by się nudziła. No dalej, precz”.
Wykonała zamaszysty ruch dłonią, jakby odganiała muchę.
Julian spojrzał na mnie, blady od upokorzenia. Czekał na sygnał. Jedno moje słowo i ochrona będzie tu za trzydzieści sekund.
Spojrzałam na Marka. Dałam mu ostatnią szansę. „Mark?” – zapytałam cicho. „Pozwolisz jej na to?”
Mark spojrzał na matkę, potem na główny stolik, gdzie czekało wiaderko szampana, a w końcu na mnie. Wzruszył ramionami. „To tylko na kolację, El. Wiesz, jaka ona jest. Po prostu… usiądź tam na chwilę. Pójdziemy potem na lody”.
Ostateczne przypieczętowanie jego losu.
„Dobrze” – powiedziałem. Podałem Beatrice…
