Zachichotali cicho do siebie.
„Pewnie pracują za śmiesznie niską pensję w jakiejś bibliotece albo archiwum” – kontynuował z pogardą.
Igor wybuchnął głośnym śmiechem.
„Pamiętasz, jak go nazywaliśmy?” – dodał, rozglądając się porozumiewawczo. „Kozioł ofiarny”.
Grupa znów się roześmiała, a Maria spokojnie im się przyglądała.
Kiedyś te słowa głęboko by ją zraniły. Była nieśmiałą dziewczyną, która nosiła stare swetry brata, duże okulary i zawsze chowała się za książkami. Pomagała innym w odrabianiu prac domowych, pozwalała kolegom z klasy przepisywać swoje prace i osiągała najlepsze oceny w połowie klasy na egzaminach – i spotykała się z samymi drwinami.
Piętnaście lat później zobaczyła te same twarze, tę samą postawę, a na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech. W jej oczach nie było gniewu, tylko niewiarygodnie spokojny spokój. Ci ludzie nie zmienili się ani trochę i nigdy tego nie zrozumieją.
Maria powoli odstawiła szklankę na stół, gotowa ją odstawić, gdy do jej stolika podszedł mężczyzna w eleganckim garniturze.
„No cóż, wzorowa uczennico, czy twój złoty medal ci się przydał? Spójrz, co się z nami stało i jaki jesteś żałosny”. Na zjeździe absolwentów byli koledzy z klasy dokuczali nieśmiałej dziewczynie, myśląc, że wciąż jest cicha i grzeczna jak zawsze. Ale to, co zrobiła, zszokowało wszystkich.
„Przepraszam… czy mogę panią na chwilę zatrzymać?” zapytał, zwracając się do Marii.
Wszyscy przy stoliku zamilkli zaskoczeni.
„Moja żona ogląda pani kanał każdego wieczoru” – kontynuował mężczyzna. „Gdy tylko zobaczyła panią przy wejściu, poprosiła mnie, żebym zrobił sobie z panią zdjęcie”.
Podał Marii telefon. Uśmiechnęła się lekko.
„Jasne, nie ma problemu”.
Szybko zrobili zdjęcie, a mężczyzna wrócił do swojego stolika, kiwając z wdzięcznością głową.
Wokół stołu starych przyjaciół natychmiast zapadła cisza. Lilia zmarszczyła brwi ze zmieszania.
„Czekaj…” powiedział powoli. „Ty… kim ty jesteś?”
Maria spokojnie spojrzała jej w oczy.
„Jestem dziennikarzem” – odpowiedział stanowczo.
Igor zaśmiał się sceptycznie do siebie.
„I co z tego? Wszyscy teraz nazywają siebie dziennikarzami”.
Maria lekko pokręciła głową.
„Pracuję dla ogólnokrajowej stacji telewizyjnej” – powiedział. „Prowadzę programy śledcze”.
Lilia chwyciła telefon komórkowy i zaczęła gorączkowo czegoś szukać.
Po kilku sekundach wyraz jego twarzy się zmienił; zbladł niemal. Na ekranie pojawiło się zdjęcie Marii z następującym nagłówkiem:
„Maria Wołkowa – dziennikarka, której śledztwa ujawniły dziesiątki głośnych przypadków korupcji”.
Lilia powoli opuściła telefon.
„To ty?” – zapytał cicho.
Maria spokojnie skinęła głową.
„Nie dostałam się do telewizji dzięki rekomendacjom ani znajomościom” – powiedziała. „Uczyłam się i ciężko pracowałam”.
Zatrzymał się na chwilę i rozejrzał po pozostałych przy stole.
— To wszystko.
Śmiali się głośniej. Nikt nie odważył się odpowiedzieć. Cisza była przytłaczająca, wręcz surrealistyczna.
— No cóż, wzorowa uczennico, czy twój złoty medal ci się przydał? Spójrz, co się z nami stało i jaka jesteś żałosna. Na zjeździe absolwentów byli koledzy z klasy dokuczali nieśmiałej dziewczynce, myśląc, że wciąż jest tak cicha i grzeczna jak zawsze. Ale to, co zrobiła, zszokowało wszystkich.
Maria wstała, podniosła torbę i dodała spokojnie:
— Miło było cię znowu widzieć.
