Kancelaria Adwokacka
Czekałam, aż Sable i Nathan wyjdą z domu, zanim odebrałam telefon.
Tego ranka w kuchni panował ciężki smród, jakby ktoś pozamykał wszystkie drzwi i zapomniał zostawić otwarte wyjście. Na stole stała filiżanka wystygłej kawy z cienką warstwą lodu.
Wyjrzałam przez okno na magnolię posadzoną przez Gordona. Kwiaty lśniły w słońcu wczesnego maja.
Potem zadzwoniłam.
Głos mężczyzny po drugiej stronie słuchawki sprawił, że lekko zadrżały mi ręce.
„Rozmawia pani z Calebem z kancelarii prawnej w Morton”.
„Caleb, to ja. Cassandra Reed”.
Zapadła cisza. Potem jego głos stał się łagodniejszy.
„Pani Reed” – powiedział – „spodziewałem się pani telefonu. Kiedy może pani wpaść? Jest kilka rzeczy, które musi pani natychmiast sprawdzić”.
Spojrzałam na zegarek, 8:40. Sable już wyszła na „spotkanie”. Nathan z pewnością był już w biurze.
„Będę za godzinę” – powiedziałam.
Rozłączyłam się, włożyłam prostą kremową sukienkę, starannie upięłam włosy i chwyciłam małą torebkę. Zanim wyszłam, otworzyłam dolną szufladę komody w garażu i wyjęłam skórzany notes, długopis i mały mosiężny kluczyk, którego Gordon używał do swojego sejfu.
Trzymając je, czułam się, jakbym trzymała w dłoniach ostatnią cząstkę siebie.
Jazda do Morton & Associates nie zajęła mi dużo czasu. Poranny ruch wlókł się przez Westheimer, a niebo powoli się przejaśniało. Promienie słońca migotały na szklanych budynkach i odbijały się od moich dłoni na kierownicy.
Kiedyś byłam kobietą siedzącą obok Gordona na miejscu pasażera, gdy jechał przez centrum i rozmawiał o rynkach i fuzjach. Teraz jechałam sama, w stronę panoramy miasta.
Biuro Caleba mieściło się w starym, czerwonym, ceglanym budynku w dzielnicy Midtown, wciśniętym między kawiarnię a kwiaciarnię. Na drzwiach wisiała mosiężna tabliczka z napisem: „Morton & Associates, Adwokaci”.
Sam mnie powitał w drzwiach; wysoki, po pięćdziesiątce, w szarym garniturze i niebieskim krawacie. Jego włosy nieco posiwiały, odkąd go ostatnio widziałem, ale jego spokój pozostał niezmieniony.
„Cassandra” – powiedział, delikatnie ściskając moją dłoń. „Miło cię widzieć. I jeszcze raz, moje najszczersze kondolencje”.
„Dziękuję, Caleb” – odpowiedziałem. „Ale nie przyszedłem tu dzisiaj, żeby opłakiwać”.
Skinął głową i zaprowadził mnie do sali konferencyjnej.
Pomieszczenie było jasne, z długim mahoniowym stołem, skórzanymi fotelami i oprawionymi zdjęciami panoramy Houston na ścianie. W powietrzu unosił się delikatny zapach herbaty Earl Grey i świeżego papieru.
Na stole leżał gruby, niebieski folder z napisem wytłuszczonym, czarnym drukiem: „Majątek i Fundusz Powierniczy Gordona Reeda”. Caleb otworzył teczkę. Jego głos był powolny i precyzyjny, jak u człowieka, który przeczytał ten sam testament sto razy.
„Gordon ustanowił fideicomiso” – wyjaśnił – „formę funduszu powierniczego zgodnie z prawem meksykańskim. Chroni on majątek beneficjenta. Obejmuje to rezydencję w Highland Park, willę Azure Cove w Cancún i wszystkie powiązane konta”.
Pchnął w moją stronę stos dokumentów.
„Wszystkie akcje, obligacje i konta inwestycyjne są na twoje nazwisko” – powiedział. „Nie są współwłasnością. Są w całości twoje”.
Siedziałam jak wryta. W uszach mi brzęczało.
Podał mi kolejny stos papierów ze znajomym podpisem u dołu: pochyloną, pewną ręką Gordona.
Czytałam powoli, linijka po linijce, aż dotarłam do odręcznej notatki na końcu.
„Upewnij się, że Cass nigdy nie będzie musiała na nikim polegać. Nigdy”.
Gardło mi się ścisnęło. Zanim zdążyłam je powstrzymać, wyrwał mi się szloch.
Caleb bez słowa podał mi chusteczkę.
„Przygotował to ponad rok temu” – powiedział cicho Caleb. „Po pobycie w szpitalu z powodu choroby serca. Powiedział mi: »Nie boję się śmierci. Obawiam się, że Cass będzie musiała poprosić kogoś o pozwolenie na zamieszkanie we własnym domu«”.
Nie mogłam mówić. Ból i gorąco rozprzestrzeniły się po moim ciele jednocześnie, jakby ktoś włożył mi w pierś rozpaloną cegłę.
Caleb przewrócił na ostatnią stronę.
„Nawet biorąc pod uwagę ostatnie wahania na rynku” – powiedział – „szacunkowa kwota wynosi dziewiętnaście milionów. Obejmuje to nieruchomości w Highland Park, Azure Cove, portfel akcji sektora energetycznego, obligacje rządowe i konta emerytalne, wszystko na twoje nazwisko”.
Przełknęłam ślinę.
„A Nathan?”
„Dostanie udział, ale na poziomie wsparcia” – wyjaśnił Caleb. „Gordon powiedział, cytuję: »Jeśli Nathan ma choć trochę rozumu, sam zbuduje swój majątek. Jeśli nie, dawanie mu za dużo tylko go rozpieści«”.
Zaśmiałem się przez łzy.
„Dokładnie tak jest, Gordon” – powiedziałem.
Caleb skrzyżował ręce.
„Wiem, że jesteś pod presją” – powiedział. „Moja rada: nikomu o tym nie mów. Zwłaszcza Sable. Niech wszystko zostanie po staremu. Kiedy…
