Obudziłam się i zobaczyłam mojego malucha rannego i płaczącego. Mama powiedziała, że ​​w zeszłym tygodniu za dużo płakał, więc „rozwiązali problem”. Śmiali się. Tata się śmiał. „Ból kształtuje charakter”. Więc uśmiechałam się i dawałam im odczuć każdy krzyk, który wywołali.

Moje życie, jakie znałam, nie zakończyło się krzykiem; zaczyna się od języka. Był słaby, przerywany dźwięk, który przeciął duszącą ciszę moich rodziców o szóstej rano – cisza tak ciężka, że ​​wydawała się mniej spokojem, a bardziej aktywnym oddechem.

Obudziłem się siedząc prosto, z zesztywniałym karkiem, następnie kontynuowany na sobie wełniany sweter z sprawdzenia dnia. Spędziłem noc pochyloną nad laptopem, goniąc za migoczącym widmem ogłaszającym się terminal, desperacko udostępniane przez wiele, aby w końcu wykluczyć się z tej „gościnności”. Zegar na stoliku nocnym migał    jaskrawą czerwienią, wskazując  6:03 , igrając z wyczerpaniem.