Pospieszyła do stanowiska odprawy, myśląc o młodej dziewczynie leżącej na szpitalnym łóżku kilometry stąd i czekającej. Jeśli poleci o 16:30, będzie na sali operacyjnej przed 20:00. Dokładnie na czas.
Ale los miał inne plany. Jej torba zaczepiła się o linkę bezpieczeństwa, torebka się otworzyła i wszystko spadło na podłogę.
Klęcząc, rozpaczliwie szukając stetoskopu, usłyszała męski głos przy stanowisku:
„Dwa bilety do Santa Barbara, pierwszy wolny lot”.
Sara nagle uniosła rękę. „Chwileczkę… moja kolej!”
Mężczyzna – wysoki, nienagannie ubrany w garnitur i markowy zegarek – wyciągnął kartę kredytową, jakby była niewidzialna. Jego imię, Michael, lśniło srebrnymi literami.
Agent zawahał się. „Proszę pana, lekarz stał przed panem”.
„Potrzebuję tylko miejsca” – błagała Sarah, wstając z bagażem przyciśniętym do piersi. „To nagły przypadek medyczny. Życie dziecka jest w niebezpieczeństwie”.
Michael w końcu odwrócił się do niej, jego spojrzenie było zimne i nieprzeniknione. „Szkoda. Ale moje plany też są ważne”.
Jego partnerka, Dana, delikatnie dotknęła jego ramienia. „Michael, może powinniśmy ją zostawić w spokoju…”
„Nie” – przerwał. „Nie zmieniamy planów”.
Kilka chwil później agent wręczył Michaelowi dwie karty pokładowe. Sarah z ciężkim sercem wpatrywała się w pusty ekran i widziała, jak szansa na uratowanie pacjenta ucieka.
O 18:30 zadzwonił telefon.
„Sarah… zgubiliśmy ją”.
Lot, o którym marzył
Michael triumfalnie przekroczył terminal. Dana, idąca obok niego, wydawała się zrozpaczona.
„Michael, ten lekarz powiedział, że dziecko…”
„To nie mój problem” – odpowiedział krótko. „Każdy ma swoje życie”.
Wsiedli na pokład samolotu 447, miejsca 13A i 13B. Michael uśmiechnął się przelotnie, widząc numer. Nie wierzył w szczęście ani karmę. Był przekonany, że trzeba brać to, czego się chce.
Ale ten lot przyniósł im inne niespodzianki.
Najpierw silne turbulencje spowodowały, że otworzył się schowek nad głową. Dwudziestokilogramowa walizka musnęła jej głowę. Dana z wrażenia złapała oddech; Michael nie zwrócił na to uwagi.
Potem pojawiło się martini. Oliwka utkwiła mu w gardle, pozbawiając go tchu. Twarz poczerwieniała, a ogarnęła go panika. Dana złapała go i uniosła mocnym szarpnięciem, posyłając oliwkę w dół przejścia. Pasażerowie bili brawo. Michael wymusił uśmiech, mimo drżących rąk.
„Widzisz?” „W porządku” – mruknął ochryple, zamawiając kolejnego drinka. Dana patrzyła na niego bez słowa.
ciąg dalszy na następnej stronie
