Spakowałem lekką walizkę: kilka ubrań, laptopa i zdjęcie mamy. Wyszedłem bez bronienia się, bez złości i bez wyjaśniania, że samochód, którym jeździłem, podróże, którymi z dumą się chwaliłem, i początkowa inwestycja w ich firmę pochodziły z moich własnych funduszy.
Cisza, która zapadła po zamknięciu drzwi, była bardziej przytłaczająca niż walizka.
