Powietrze w dolinie rozrzedziło się wraz z nadejściem srogiej zimy, dziesięć lat po nocy krwawego powozu. Kamienny dom rozbudowano, dodając małe skrzydło, które służyło jako klinika dla niedotykalnych: trędowatych, biednych i tych, których miejscy lekarze uznali za „nieuleczalnych”.
Zainab poruszała się po izbie chorych z upiorną gracją. Nie potrzebowała oczu, by wiedzieć, że łóżko numer trzy potrzebuje więcej herbaty z kory wierzby na gorączkę, ani że kobieta przy oknie cicho płacze. Słyszała, jak sól spada na poduszkę.
Jusza była już stara, jej plecy lekko zgarbione po latach pochylania się nad drżącymi ciałami, ale jej ręce wciąż były pewnymi narzędziami mistrza. Żyli w delikatnej, ciężko wywalczonej równowadze, dopóki dźwięk srebrnych trąb nie przebił się przez poranną mgłę.
Tym razem nie był to tylko jeden powóz. To była procesja.
Starsi wioski pospieszyli w stronę polnej drogi, kłaniając się tak nisko, że ich czoła musnęły szron. Młody mężczyzna, otulony w grafitowe jedwabne futra i noszący sygnet Gubernatora Prowincji, stanął na zamarzniętej ziemi. Nie był już złamanym dzieckiem z gnijącym udem; był władcą o spojrzeniu ostrym jak zimowy wiatr.
„Szukam Ślepej Świętej i jej Cichego Cienia” – zagrzmiał głos Gubernatora, choć w jego autorytecie słychać było nutę szacunku.
Jusza stała w drzwiach kliniki, wycierając dłonie w poplamiony fartuch. Nie ukłoniła się. Zbyt wiele razy stawała twarzą w twarz ze śmiercią, by dać się zastraszyć koronie.
„Święta jest zajęta zmianą opatrunku” – powiedział Jusza poważnie. „A Cień jest zmęczony. Czego teraz od nas chce miasto?”
Gubernator, imieniem Julian, podszedł do ganku. Zatrzymał się trzy kroki dalej, wpatrując się w mężczyznę, który kiedyś był duchem.
Zobacz resztę na następnej stronie.
„Mój ojciec nie żyje” – powiedział cicho Julian. „Zginął, przeklinając „mnicha”, który mnie uratował, bo w głębi duszy wiedział, że żaden mnich nie ma rąk chirurga. Spędził ostatnie lata życia, próbując odnaleźć ten dom i dokończyć to, co zaczął w Wielkim Pożarze”.
Zainab pojawiła się w drzwiach, opierając dłoń na framudze. Miała na sobie głęboki indygowy szal, a jej ślepe oczy zdawały się przebijać przez elegancki strój Juliana.
„A ty?” – zapytała. „Przyszedłeś dokończyć jego dzieło?”
Julian uklęknął w zamarzniętym błocie. Miasto wstrzymało oddech.
„Przyszedłem zapłacić odsetki od dziesięcioletniego długu” – odpowiedział Julian. „Miasto gnije, Zainab”. Lekarze to szarlatani, którzy wysysają z biednych krew, żeby zdobyć złoto. Szpitale to kostnice. Buduję Królewską Akademię Medyczną i chcę, żeby jej dyrektorem był człowiek, który uratował umierające dziecko w lepiance.
Zobacz więcej
rodzina
Rodzina
