„Tata jest strasznie zdenerwowany” – powiedziała. „Pije od wczoraj. Ciągle powtarza, że zrujnuje interesy tego człowieka. Zadzwonił do kilku prawników, do wujka Richarda i…” Zatrzymała się na chwilę, zdając sobie sprawę, że może zdradza za dużo.
Wujek Richard – brat Eastona. Człowiek z koneksjami w każdej dużej branży. Oczywiście, że Easton do niego zadzwoni.
Oczywiście, że Easton pójdzie na wojnę.
„Sarah” – powiedziałam cicho – „chcę, żebyś coś zrozumiała. Cokolwiek się wydarzy między mną a twoim ojcem, nie ma to nic wspólnego z tobą i Michaelem. Jesteście już dorośli. To sprawa między nami”.
„Ale mamo, kocham cię…”
„Wiem” – przerwałam. „Zawsze kochałam was oboje bardziej niż cokolwiek innego. Ale potrzebuję trochę czasu, żeby ustalić, co teraz zrobię”.
Po tym, jak się rozłączyliśmy, siedziałem w samochodzie jeszcze godzinę, obserwując studentów pędzących przez kampus z plecakami i kubkami kawy, przepełnionych tą determinacją, którą tak dobrze pamiętałem.
Wyglądali tak młodo. Tak pewni swojej przyszłości.
Czy ja kiedykolwiek tak wyglądałem? Czy kiedykolwiek przeszedłem przez życie z taką pewnością siebie i determinacją?
Tak. Kiedyś. Zanim nauczyłem się być mniejszy. Zanim przekonałem siebie, że marzenia to luksus, na który mnie nie stać.
Mój telefon zawibrował, przychodząc z nową wiadomością od nieznanego numeru.
Wiem, że jest ci ciężko z tym wszystkim. Jeśli jesteś gotowy usłyszeć całą historię, jestem w Meridian, apartament 1207. Bez presji. Bez oczekiwań. Tylko prawda.
– L
Całą historię.
Co jeszcze mogłoby być?
Nawet kiedy o tym myślałem, wiedziałem, że odchodzę. Przez dwadzieścia pięć lat żyłem półprawdami i starannie zmanipulowanymi historiami. Jeśli chciałam odbudować swoje życie – jeśli w ogóle chciałam zrozumieć, co trzeba odbudować – musiałam wiedzieć wszystko.
Jazda windą na dwunaste piętro Grand Meridian w Chicago zdawała się trwać wieczność. Kupiłam parę dżinsów i prosty sweter w domu towarowym, a zniszczoną suknię wieczorową zamieniłam na coś neutralnego, ale nadal czułam się obnażona.
Co ja robiłam? Co chciałam osiągnąć?
Landon otworzył drzwi do apartamentu 1207, zanim zdążyłam zapukać, jakby czekał przy oknie.
W świetle dziennym wyglądał inaczej. Bardziej ludzko. Siwe włosy były wyraźniejsze. W kącikach oczu widać było drobne zmarszczki, świadczące o odpowiedzialności i długim dniu pracy. Ale jego uśmiech był ten sam: ciepły, szczery, z nutą ulgi.
„Dziękuję za przybycie” – powiedział po prostu, odsuwając się, żeby mnie wpuścić. Apartament był elegancki, ale nie ostentacyjny, urządzony w ciepłych, neutralnych barwach, z oknami od podłogi do sufitu, z których roztaczał się widok na miasto. Na niskim stoliku stał dzbanek kawy i ciastka ze słynnej hotelowej piekarni. Przygotował się na moją wizytę, nie zakładając, że przyjdę.
„Nie byłem pewien, czy sobie tego życzysz” – przyznał, gestem wskazując mi miejsce, w którym będę się czuła komfortowo.
Wybrałam krzesło przy oknie, bo potrzebowałam światła i widoku, żeby móc twardo stąpać po ziemi.
„O mało co tego nie zrobiłam” – powiedziałam. „To jest… skomplikowane”.
„Nie musi być” – odparł Landon. Usiadł naprzeciwko mnie, zachowując pełen szacunku dystans. „Nie próbuję ci komplikować życia, Antoinette. Właściwie próbuję je uprościć”.
„Mówiąc, że moje małżeństwo opiera się na skradzionych ideach?” – zapytałam. „Wyrażając swoje uczucia przed dwustu osobami? Czy to łatwiejsze?” Miał na tyle przyzwoitości, żeby pokazać swoje zażenowanie.
„To stwierdzenie nie było zaplanowane” – powiedział. „Kiedy usłyszałem, jak tak o tobie mówi, straciłem cierpliwość. To nie był mój najlepszy moment. Ale mówiłem poważnie o czekaniu dwudziestu pięciu lat”.
„Dlaczego?” – zapytałem. „Mógłeś mieć każdego. Zbudowałeś imperium. Odniosłeś sukces, jesteś potężny. Dlaczego nadal żywisz uczucia do kogoś, kto cię odrzucił?”
Landon milczał przez długi czas i patrzył na horyzont.
„Pamiętasz wieczór przed przyjęciem oświadczyn Eastona?” – zapytał. „Pracowaliśmy nad projektem oświetlenia w twoim mieszkaniu. Od tygodni miałeś problemy z zasilaniem”.
Przypomniałem sobie.
Byłem już bliski rezygnacji, przekonany, że projekt jest fundamentalnie wadliwy.
„Mówiłeś, że to niemożliwe” – kontynuował cicho Landon. „Mówiłeś, że nie jesteś wystarczająco mądry, żeby to naprawić”. A potem nastąpił ten moment natchnienia – kaskadowy projekt, który rozprowadzał przepływ wieloma ścieżkami. Pamiętasz, co powiedziałeś, kiedy w końcu zadziałało?
„Tak, pamiętałem”.
„Powiedziałem, że czułem się, jakbym latał” – wyszeptałem.
„Mówiłeś, że czułeś się, jakbym latał” – powtórzył. „I zdałem sobie sprawę, że chcę do końca życia doświadczać tego, że miałeś tę mamę”
