Mateo pobiegł do inkubatora.
„CO ROBISZ?!” krzyknął lekarz.
Ale było za późno.
Matthew wziął dziecko.
Małe. Zimne. Nieprzytomne.
„ODDAJCIE MI MOJEGO SYNA!” krzyknęła zrozpaczona Camilla.
Lekarze posunęli się naprzód.
Ale Don Ernesto uniósł rękę.
„NIE RUSZAJCIE SIĘ!”
Coś w jego głosie... Zatrzymał ich.
To było szaleństwo.
To była rozpacz.
To była... wiara w jedyne, co mu pozostało.
Mateo nic nie słyszał.
Świat zniknął.
Został tylko on...
I to maleńkie ciało.
Trzymał je tak, jak nauczył go dziadek.
Ostrożnie... ale stanowczo.
„Nie umarłeś” – mruknął – „nie możesz oddychać samodzielnie...”
Przechylił je.
Głowa w dół.
Ręka mu drżała... Ale się nie wahał.
BAM!
Gwałtowne uderzenie w plecy.
"ZABIJECIE GO!" krzyknął lekarz.
Mateo się nie zatrzymał.
BAM!
Inni.
Nic.
Monitor wciąż ten sam.
Linia... prosto przed siebie.
Powietrze stało się nie do zniesienia.
Camila płakała, nie patrząc.
Lekarze pokręcili głowami.
"To bez sensu..."
Ale Mateo zacisnął zęby.
"Chodź... maluchu... Chodźmy..."
Położył rękę z powrotem w dokładnie tym samym miejscu.
Pod uchem.
Tam, gdzie nikt nie patrzył.
nalegał.
Czuł coś.
Twardego.
Małego.
Utkniętego.
"Proszę tutaj" - wyszeptał.
Uniósł rękę.
Wziął głęboki oddech.
I uderzył ponownie.
BAM!
Cisza.
Chwila.
Dwa.
Trzy...
A potem—
KLIK!
Cichy dźwięk.
Coś poszło nie tak.
Odbiło się od lśniącej podłogi.
Małe. Czerwone. Z plastiku.
Proste sprawozdanie... z zepsutej zabawki.
I w tym właśnie momencie—
WAAAAAAA!
Łzy wypełniły pokój.
Intensywne.
Żywe.
