„To spotkanie w Chicago jest kluczowe, kochanie” – powiedział Quasi, obejmując mnie w wystudiowanym uścisku. Znajomym. Prawie pustym. „Góra trzy dni. Wrócę, zanim się obejrzysz”.
Skinęłam głową i uśmiechnęłam się, bo nauczyłam się tego. Bo uśmiech sprawiał, że wszystko szło gładko.
„Oczywiście” – powiedziałam. „Wszystko będzie dobrze”.
Kenzo ścisnął mocniej moją dłoń.
Quasi przykucnął przed nim, kładąc obie dłonie na ramionach Kenzo i przechylając twarz w odpowiednim kierunku, jakby dokładnie wiedział, jak powinna wyglądać ta chwila.
„Zaopiekuj się mamusią, dobrze?” – powiedział czule.
Kenzo nie odpowiedział. Po prostu skinął głową, wpatrując się w twarz ojca z intensywnością, która przyprawiła mnie o mdłości.
To było spojrzenie, jakie widzisz, kiedy boisz się, że już nigdy kogoś nie zobaczysz.
Quasi pocałował Kenzo w czoło, a potem w mój policzek.
„Kocham was oboje”.
Potem odwrócił się i ruszył w stronę kontroli bezpieczeństwa, nie oglądając się za siebie, wtapiając się w tłum podróżnych zmierzających do wykrywacza metalu i bramek.
Obserwowałam go, aż zniknął mi z oczu.
Dopiero wtedy odetchnęłam z ulgą, uświadamiając sobie po raz pierwszy, że wstrzymywałam oddech.
„Dobrze, kochanie” – powiedziałam cicho. „Chodźmy do domu”.
Ruszyliśmy w stronę parkingu, a nasze kroki odbijały się echem od wypolerowanej podłogi. Sklepy były zamykane, metalowe bramy uchylone. Nad głowami migały tablice z najnowszymi ogłoszeniami. Ludzie biegli obok nas, ściskając torby i plecaki z Chick-fil-A.
Kenzo został z tyłu, powłócząc nogami.
„Wszystko w porządku, kochanie?” – zapytałam. „Byłaś bardzo cicho”.
Nie odpowiedział.
Byliśmy już prawie przy szklanych drzwiach, gdy zatrzymał się tak gwałtownie, że o mało się nie przewróciłam.
Publicité
