Lewis uniósł rękę. „Cicho bądźcie”. W pokoju zapadła ostrożna cisza. Na korytarzu rodzice przestali rozmawiać. Na otwartym przewodzie alarmowym w słuchawkach Kary nawet powietrze zdawało się wstrzymywać oddech. Przez trzydzieści sekund słychać było tylko ciche tykanie zegara ściennego. Potem, cicho – jakby dobiegał z oddali, jakby przemierzał tunel – rozległ się dźwięk. Bez słów. Wilgotny, papierowy szept. Potem pukanie: trzy ciche, nieregularne stuknięcia. Oczy Mii napełniły się łzami. „To. To wszystko”.
Rozdział 5 — Otwór wentylacyjny
Patel ponownie uklęknął i tym razem poświecił latarką nie tylko pod łóżkiem, ale także w ciemność wzdłuż listwy przypodłogowej. Snop światła oświetlił metalowy pasek, który wcześniej przeoczył: prostokątny otwór wentylacyjny dokładnie tam, gdzie kryła go rama łóżka. Szept rozległ się ponownie – tym razem wyraźniejszy, bo ich uszy wiedziały, gdzie słuchać. Zupełnie ludzki. Zupełnie nie wyimaginowany przez Mię.
Rozdział 6 — Mapa przestrzeni pod podłogą
Funkcjonariusze poruszali się szybko, ale bezszelestnie. Lewis zadzwonił do kierownika dyżuru i przesłał mu plan budynku przez radio; Patel odsunął łóżko i usunął kratkę wentylacyjną. Zimne powietrze uleciało, niosąc ze sobą zapach kurzu i czegoś starego – wilgotnego drewna, zapomnianych lat. „Dźwięk rozchodzi się kanałem wentylacyjnym” – powiedział Lewis. „Przewód powrotny. Może dochodzić skądkolwiek, z przestrzeni pod podłogą”. Tym razem wszyscy usłyszeli go z otwartego kanału wentylacyjnego – ochrypłą próbę wymówienia słowa: „Pomocy”. Matka Mii zakryła usta dłonią. Ojciec cofnął się o dwa kroki w szoku. Kara, słuchając z odległości wielu kilometrów w pokoju kontrolnym, zapisała słowo wielkimi literami w swoim dzienniku pokładowym. Rozdział 7 — Dom obok
Kierownik przybył z szkicem domów – powojennej zabudowy, ze wspólnymi kanałami wentylacyjnymi między mieszkaniami wzdłuż wspólnej ściany. Jeśli głos dochodził z pomieszczenia powrotnego, mógł wcale nie pochodzić z tego domu. Patel postukał w płytę gipsowo-kartonową obok kanału wentylacyjnego. Trzy miarowe pukania. Chwila ciszy. Odpowiedzi brzmiały słabo, ale wyraźnie – z drugiej strony. „Grove obok” – powiedział Lewis. „Właz powinien być w ich pomieszczeniu technicznym”.
Rozdział 8 — Drzwi, które nie były zamknięte
Przeszli przez werandę do mieszkania obok. Na podjeździe nie było żadnych samochodów. Weranda była ciemna. Nikt nie otwierał drzwi. Szybkie spojrzenie przez okno od frontu ujawniło schludny salon i słaby strumień światła padający z tylnych drzwi. „Zapukaj i powiedz, co się stało” – powiedział Lewis. Zrobił to – trzy razy – a następnie nacisnął klamkę. Drzwi się obróciły. W domu panowała cisza, zakłócana jedynie cichym, nieustannym szumem grzejnika. Funkcjonariusze podeszli do źródła światła z tyłu – pomieszczenia gospodarczego. Tam, częściowo ukrytego za suszarką do ubrań i luźną płytą ze sklejki, otwierał się kwadratowy właz do przestrzeni podpodłogowej. Zimne powietrze wzbijało się w górę. Wraz z nim unosił się ochrypły głos. „Proszę”.
Rozdział 9 — Osoba pod domem
Kontynuuj czytanie, klikając przycisk (DALEJ) poniżej!
