Wyzywała mnie najgorszymi przekleństwami, jakie tylko mogła wymyślić. „Zniszczysz mi życie. Dopilnuję, żebyś straciła wszystko w tym rozwodzie. Dom, samochód, wszystko”.
Pozwoliłam jej krzyczeć, aż się zasapała.
„Skończyłaś już?” – zapytałam.
Znów zaczęła płakać. „Jak możesz być taka oziębła? W ogóle ci na mnie nie zależy?”
Zależało mi. A przynajmniej zależało. Ale byłam zbyt zmęczona, żeby próbować dalej.
„Do widzenia, Rebecco” – powiedziałam.
Rozłączyłam się. Oddzwoniła natychmiast. Pozwoliłam, żeby włączyła się poczta głosowa. Dzwoniła jeszcze sześć razy, zanim w końcu się rozłączyła.
Tej nocy, po raz pierwszy od miesięcy, przespałam całą noc.
Materac dmuchany, który kupiłam w sklepie dyskontowym, skrzypiał za każdym razem, gdy się przewracałam, ale nie przejmowałam się tym. Rebecca zabrała ze sobą drogie łóżko podczas swojej pierwszej podróży po ubrania, a ja nie planowałem kupować kolejnego, skoro byłem w długach po uszy.
Obudziłem się o 5:00 rano bez budzika i rozejrzałem się po sypialni. W domu panowała grobowa cisza. Nie słychać było porannej rutyny Rebekki, jej filmów, narzekań na zmęczenie.
Wstałem i zrobiłem kawę w czystej kuchni. Wszystko było dokładnie tak, jak je zostawiłem. Żadne naczynia nie pojawiły się w nocy. Żadne torby z zakupami nie wylądowały na kanapie.
Zjadłem śniadanie przy stole i zaraz potem umyłem talerz. Ta prosta czynność utrzymania porządku wydawała mi się lepsza niż cokolwiek od lat.
Poszedłem do pracy i wróciłem wieczorem, a wszystko nadal było czyste.
To wydawało się normalne.
Trzy dni po rozwodzie zadzwonił telefon z nieznanego mi numeru. Odebrałem.
Kobiecy głos zapytał, czy jestem mężem Rebekki. „Kto dzwoni?” – zapytałem.
Przedstawiła się jako terapeutka Rebekki.
Zacisnęłam szczęki. „Nie powinnaś dzwonić do mnie bezpośrednio”.
Posługiwała się terapeutycznym, spokojnym i wyrozumiałym głosem. „Martwię się o Rebekkę. Ma poważne problemy z lękiem z powodu rozwodu. Teraz potrzebuje wsparcia, a nie porzucenia”.
Poszłam do kuchni i nalałam wody. „Musi wziąć odpowiedzialność za swoje czyny”.
Terapeutka westchnęła. „Lęk to prawdziwy problem. Rebecca zmaga się ze zmianami i presją. Eksmisja z domu wywołała kryzys”.
Ścisnęłam mocniej szklankę. „Nie cierpiała na lęk, kiedy robiła zakupy spożywcze cztery razy w tygodniu”.
Głos terapeutki stał się bardziej stanowczy. „To niesprawiedliwe. Zakupy jako terapia to sposób na radzenie sobie z problemami”.
Zaśmiałam się bez cienia humoru. „Sposób radzenia sobie, który zostawił nas z 45 000 dolarów długu”. Chciała odpowiedzieć, ale jej przerwałam. „Skontaktuj się z moją prawniczką, jeśli się martwisz. Nazywa się Danielle Pratt”.
Rozłączyłam się, zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć.
Kiedy później powiedziałam Danielle o rozmowie telefonicznej, stwierdziła, że była niestosowna i prawdopodobnie nieetyczna.
„Terapeuci nie mogą kontaktować się z partnerami bez pozwolenia” – powiedziała. „Ona posuwa się za daleko”.
Poczułam się wzmocniona faktem, że nawet terapeutka posunęła się za daleko.
Johnny przyjechał w sobotę rano swoim pickupem.
„Gotowa, żeby to dokończyć?” – zapytał.
Spędziliśmy cztery godziny, pakując wszystko, co zostawiła Rebecca: ubrania, które nie pasowały na nią podczas pierwszej podróży, jej kolekcję nieużywanego sprzętu fitness, ozdobne poduszki, które kupiła za więcej niż zakupy spożywcze, i luksusowe gadżety kuchenne, które wciąż były w opakowaniach.
Każde pudełko oznaczało wyrzucone w błoto pieniądze i pozwalało uniknąć kłótni. Johnny załadował je na pace swojego pickupa, a ja zakleiłam taśmą.
„Wszystko w porządku?” – zapytał.
Spojrzałem na stos pudeł. „Właściwie czuję się lepiej niż od lat”.
Skinął głową. „Dobrze. Powinieneś był to zrobić dużo wcześniej, ale lepiej późno niż wcale”.
Pojechaliśmy do magazynu na obrzeżach miasta. Wynająłem najmniejszy magazyn, jaki mieli. Umieściliśmy w nim pudła Rebekki.
Miesięczny koszt wynosił 60 dolarów, ale fakt, że jej rzeczy całkowicie zajmowały moją przestrzeń, był wart każdego grosza.
Johnny pomógł mi wymienić zamki w domu po powrocie. „Na wypadek, gdyby próbowała wrócić, kiedy będziesz w pracy”.
Skończyliśmy, gdy słońce zaszło.
Wyszedł, a ja przeszedłem się po domu i spojrzałem na wszystkie puste miejsca po rzeczach Rebekki.
Wydawał się jakoś większy i czystszy.
Mój.
W poniedziałek rano dostałam wiadomość od Chelsea: „Rebecca chce wiedzieć, czy jesteś skłonna zapłacić za jej terapię i zabiegi upiększające, ponieważ rozwód jest twoją winą i powoduje u niej cierpienie psychiczne”.
Wpatrywałam się w wiadomość przez całą minutę, zanim przesłałam ją Danielle.
Po pięciu minutach odpisała: „Absolutnie nie. Zajmę się tym”.
Dwadzieścia minut później Chelsea wysłała
