Publicité

Plasterki mascarpone z cytryną

Ouadie Rhabbouron
Publicité

1. Ubij mascarpone ze skórką cytrynową, sokiem z cytryny, cukrem pudrem i stabilizatorem śmietany na puszystą masę. Delikatnie wmieszaj ubitą śmietanę i schłódź masę.
2. Ubij jajka ze skórką cytrynową, cukrem, cukrem waniliowym i solą na puszystą masę. Wmieszaj wodę gazowaną i sok z cytryny.
3. Naprzemiennie dodawaj do ciasta mieszankę mąki (mąkę, skrobię kukurydzianą, proszek do pieczenia) i roztopione masło.
4. Podziel ciasto na pół, jedną połowę rozłóż w formie do pieczenia i piecz w temperaturze 180°C (350°F) przez około 7 minut. Powtórz z drugą połową ciasta.
5. Wyjmij biszkopt z papieru do pieczenia i przełóż go kremem cytrynowym z mascarpone. Pokrój drugi biszkopt na kawałki i przykryj nimi krem.
6. Posyp cukrem pudrem i podawaj schłodzone.
Delektuj się tymi świeżymi kawałkami chleba jako idealnym zwieńczeniem pysznego posiłku! 🥳🍰
Publicité

«« Poprzedni

„Mamo… Nie chcę już brać kąpieli”. Moja córka zaczęła to powtarzać co wieczór po moim ponownym wyjściu za mąż. Na początku brzmiało to niewinnie. Normalnie. Coś, co rodzice słyszą na co dzień. Ale tak nie było. „Mamo… Nie chcę już brać kąpieli”. Kiedy Lily powiedziała to po raz pierwszy, jej głos był tak cichy, że ledwo go słyszałam, ponad szumem wody i brzękiem naczyń w zlewie. Miała sześć lat. Zwykle gadatliwa. Zwykle uparta, jak to dzieci. Mała dziewczynka, która uwielbiała kąpiele z pianą, bawiła się łódeczkami i owijała się ręcznikiem jak królowa po wysuszeniu włosów. Więc kiedy stanęła w drzwiach łazienki tego wtorkowego wieczoru – ciasno obejmując się ramionami, ze wzrokiem wbitym w podłogę – nie mogłam powstrzymać uśmiechu. „Musisz jeszcze wziąć kąpiel, kochanie”. Nie sprzeciwiła się. Po prostu zaczęła płakać. Nie jęczeć. Nie dąsać się. Płakała tak mocno, że w tamtej chwili stało się to dla niej nie do zniesienia – jakby woda w jakiś sposób ją zraniła. Zakręciłam kran i uklęknęłam przed nią. „Hej” – powiedziałam delikatnie. „Co się stało?” Gwałtownie pokręciła głową, a jej kucyk zakołysał się w przód i w tył. „Proszę… nie zmuszaj mnie”. Wtedy powinnam była zrozumieć. Ale tak nie było. Moje życie stało się nieustannym balansowaniem – a wyczerpanie sprawia, że ​​przegapiasz najważniejsze sygnały ostrzegawcze. Osiem miesięcy wcześniej ponownie wyszłam za mąż. Ryan był jak dar niebios, kiedy pojawił się w naszym życiu. Cierpliwy. Troskliwy. Taki, który pamiętał o ulubionych płatkach Lily i po cichu naprawiał rzeczy w domu, nie proszony. Po tym, jak mój pierwszy mąż zginął w wypadku budowlanym, spędziłam trzy lata po prostu przetrwając. Nie tak naprawdę żyjąc. Ryan był jak ciepło po długiej, mroźnej zimie. Kiedy Lily się zmieniła po ślubie – cichsza, bardziej przylepna, dręczona koszmarami – powtarzałam sobie to, co zawsze mówisz, gdy nie chcesz konfrontować się z głębszym problemem: Ona się po prostu zadomowiła. Nowy dom. Nowa rutyna. Nowa ojcowska postać. Powtarzałam to znajomym. Pediatrze, gdy znów zaczęła się moczyć w łóżku. Mamie, ilekroć mówiła o Lily. Wydawała się nerwowa. Na początku odmawiała kąpieli raz czy dwa razy w tygodniu. Potem robiła to każdej nocy. Każdej nocy. Gdy tylko poruszałam temat kąpieli, całe jej ciało się napinało. Twarz robiła się kredowo biała. Dłonie drżały. Czasami chowała się w kącie, jakbym narażała ją na niebezpieczeństwo. Pewnego wieczoru straciłam cierpliwość. „Lily, wystarczy. To tylko kąpiel”. Ledwie to powiedziałam, krzyknęła. Nie jak dziecko, które jest karcone. A wręcz jak dziecko przechodzące przez coś strasznego. Kolana się pod nią ugięły i upadła. Trzęsła się tak mocno, że myślałam, że stało się coś strasznego. Osunęłam się obok niej i próbowałam ją podtrzymać, ale ona się szarpała i jęczała: „Nie, nie, nie, proszę…”. „Lily!” – krzyknęłam. „Porozmawiaj ze mną!”. Przycisnęła twarz do dywanu i szlochała tak mocno, że ledwo mogła oddychać… To, co powiedziała, zmroziło mnie do szpiku kości 😨