Po 87 zaproszeniach moi rodzice przez 4 lata patrzyli na ten przykład: „Niesprawiedliwie jest wracać do domu”. Moi bracia i słodycze na ri. Mój syn chowa się za moją nogą. Moja narzeczona jest tylko jego najlepszą żoną: takie jest życie, moi rodzice mają prawo do swoich rodziców, a ich apartament z łazienką jest wystarczająco długi, by pozostać w cichej śmierci…

Poczułam się wolna, jakby ciężar, który nosiłam przez lata, w końcu spadł ze mnie.

Jakby już nie musiałam nikomu niczego udowadniać.

A kiedy Dylan zawołał mnie ze swojego pokoju i chciałam go utulić, spojrzał na mnie i powiedział: „Wolę tę rodzinę”.

Ja też.

To pierwsze Święto Dziękczynienia bez nich było tak, jakbym po latach spędzonych pod ziemią w końcu wyszła z cienia.