Strach.
Bo zapomniał...
że przez dziesięć lat zajmowałam się każdym dokumentem w tym domu.
Każdą umową.
Każdym przelewem.
Każdą klauzulą.
I było coś, co podpisał dawno temu, kiedy jeszcze nazywał mnie „swoją najlepszą decyzją”.
Sytuacja, która nie byłaby dla niego korzystna, gdyby wszystko było naprawdę podzielone.
Spał spokojnie tej nocy.
Ja nie.
Otworzyłam sejf w gabinecie i wyjęłam niebieską teczkę, której nie dotykałam od lat.
Przeczytałam klauzulę jeszcze raz.
I po raz pierwszy od dekady...
Uśmiechnęłam się.
Następnego ranka zrobiłam śniadanie jak zwykle.
Niesłodzoną kawę.
Lekko grzanki.
Sok owocowy przygotowany dokładnie tak, jak lubił.
Rutyna trwa, nawet gdy miłość gaśnie.
Mówił pewnie.
„Powinniśmy sformalizować podział po połowie”.
„Doskonale” – odpowiedziałam spokojnie.
Bez łez.
Bez krzyków.
To zdenerwowało go bardziej niż złość.
