Dwa tygodnie później, gdy życie powoli wracało do normy, obudziłam się z mdłościami. Ale i tak. I znowu. Po kilku dniach zrobiłam test ciążowy.
·f.
Siedząc na podłodze w łazience i płacząc, przekazałam tę nowinę ojcu. „Paul jest zawsze z tobą” – powiedział cicho.
Byłam w ciąży z dzieckiem mojego męża. Żywa więź z nim.
Kiedy Margaret i Claire wróciły, zdruzgotane i błagające, zostawiając mnie bez akceptacji. Kiedy dowiedziały się, że jestem w ciąży, nienawiść ustąpiła miejsca panice. Ale było za późno.
„Chronię takich jak Paul” – powiedziałam spokojnie. „Jak on chronił mnie”.
Znowu odeszli, pokonani.
W ogrodzie, z ręką na brzuchu, po raz pierwszy od dawna poczułam głęboki spokój. Dom pozostanie miejscem bezpieczeństwa, miłości i wspomnień.
Domem, którego nigdy więcej nie będzie chciała dotknąć.
