Opuszczając ręce, Marjorie wyciąga kolejny dokument, cienki, kruchy i ważny.
„Przed śmiercią” – powiedziała – „twój dziadek miał sporządzoną klauzulę ochronną. Gdyby twoi rodzice lub ktokolwiek działający w ich imieniu próbował przejąć twój spadek, zostaliśmy poinstruowani, aby natychmiast zatrudnić prawnika i podjąć środki zabezpieczające twój dostęp do spadku”.
„Prawnika?” – powtarza Lena.
„Tak” – powiedziała Marjorie. „Twój dziadek zatrudnił prawnika specjalnie po to, by zajął się twoimi przyszłymi interesami. Vivian Rhodes. Jedną z najlepszych w stanie”.
Lena mruga oczami.
„Dlaczego miałabym to robić…” – zaczyna.
Pytanie znika, gdy tylko pozna się odpowiedź.
Jego rodzice.
Zawsze próbowali odebrać to, co do nich nie należało. Nawet gdy była jeszcze dzieckiem. Nawet jeśli oznaczało to, że musieliby kogoś skrzywdzić.
Jej dziadek wiedział, że pewnego dnia mogą wykorzystać tę chciwość przeciwko niej.
Przygotowywał się do bitwy, o której ona nic nie wiedziała.
Elliot przesuwa po stole elegancką czarną wizytówkę.
Vivian Rhodes, prawniczka.
Planowanie spadkowe i postępowania sądowe dotyczące aktywów wysokiego ryzyka.
Lena podnosi wizytówkę. Wizytówka jest cięższa, niż wygląda.
„Zadzwoń do niej” – powiedziała cicho Marjorie. „Ona będzie ci od teraz pomagać”.
„Kolejne kroki” – powtórzyła Lena słabym głosem.
„Czy są jeszcze jakieś kroki?” Elliot kiwa głową, wpatrując się w niego.
„Twoi rodzice prawdopodobnie spróbują czegoś, gdy tylko zdadzą sobie sprawę, że nie mają już nad tobą kontroli. Zwłaszcza jeśli dowiedzą się o istnieniu tego konta”.
Dreszcz przeszedł ją po plecach.
„Nie sądzisz, że już coś podejrzewają?” – pyta. „Myślę” – powiedział ostrożnie Elliot – „że twoja wizyta w banku może wywołać u nich jakieś reakcje”.
Telefon wibruje mu w kieszeni.
Nieznany numer: Słyszeliśmy, że była pani w banku. Proszę do nas zadzwonić.
Krew zamarła mu w żyłach.
Twarz Elliota się ściągnęła.
„Pani Carrington” – powiedział – „proszę z nimi nie rozmawiać. Ani bezpośrednio, ani przez pośredników. Ani trochę”.
Lena przełyka ślinę.
„Co mam zrobić, jeśli znów się ze mną skontaktują?” – pyta.
„Po prostu niech pani prawnik się tym zajmie” – odpowiedziała spokojnie Marjorie. „Nic nie mów”.
Siedząc w samochodzie, przed kawiarnią, z wizytówką Vivian wciąż ciepłą w dłoni, czuję, jak świat powoli się wokół mnie kręci. Oparcie fotela pasażera kryje w sobie więcej prawd, niż kiedykolwiek poznałam w życiu, a jednak nie mogę pozbyć się uczucia ogromnej pustki: nie pustki nadziei, ale pustki energii, oddechu, siły.
Po dwóch nocach strachu i bezsenności moje ciało jest wyczerpane. Powtarzam sobie, że muszę się ruszyć, wstać, wysiąść z samochodu i napić się czegoś słodkiego, ale moje kończyny są ciężkie i odmawiają posłuszeństwa.
W końcu udaje mi się otworzyć drzwi; nogi mi drżą. Wychodzę na chodnik, a zimne powietrze sprawia, że tracę równowagę. Mój wzrok się rozmazuje. Świat zaczyna wirować.
Słyszę za sobą dzwonek do kawiarni i zanim zdążę się porządnie przygotować, wszystko się zmienia.
Dwie ręce chwytają mnie za ramiona, zanim upadam na ziemię.
„Hej. Hej, spokojnie. Wszystko w porządku?”
Głos jest głęboki, opanowany i zaskakująco spokojny. Mrugam oczami i widzę mężczyznę o ciepłych brązowych oczach, ubranego w ciemny wełniany płaszcz, który wciąż ma w kieszeni swoją legitymację szpitalną, jakby wracał do domu po długim dniu pracy w dużym szpitalu. Jego wzrok jest skupiony, badawczy, z niemal przerażającą pewnością.
„Ja… ja jestem w porządku” – kłamię.
„Nie czujesz się dobrze” – odpowiedział bez złośliwości.
Prowadzi mnie do ławki w kawiarni, opierając dłoń o mój łokieć, jakby robił to już tysiąc razy na zatłoczonych oddziałach ratunkowych.
„O mało nie zemdlałaś” – powiedział, wskazując na baristę, nie odrywając ode mnie wzroku. „Poproszę wodę i sok pomarańczowy”.
Zapadam się w fotel, zawstydzona i oszołomiona, z sercem łomoczącym w gardle.
„Jestem Marcus” – powiedział cicho, siadając w boksie naprzeciwko mnie. „Dr Marcus Hale”. Kardiolog ze szpitala St. Luke’s”. Skinął głową w stronę kompleksu szpitalnego, widocznego kilka ulic dalej przez zaśnieżone centrum Ameryki. „Jesteś pewna, że wszystko w porządku?”
Kiwam głową, choć drżą mi ręce.
„Jestem po prostu zmęczona” – powiedziałam. „Dużo się wydarzyło”.
Marszczy brwi. Stara się nie dociekać więcej. Czeka, żebym mogła na chwilę złapać oddech. Jest w tym coś rozbrajającego – niekoniecznie uspokajającego, ale z pewnością kojącego, jakby miał talent do uspokajania ludzi.
Przyniesiono napoje. Biorę łyk soku pomarańczowego i cukier natychmiast uderza mnie w twarz.
„Dziękuję” – mruczę.
Ma
