Podczas kolacji wigilijnej mama krzyknęła na mojego dziadka na wózku inwalidzkim: „Jesteś do niczego – wynoś się!”. Tata uderzył mnie za to, że go broniłem, i wyrzucił nas na zimno. Kilka minut później dziadek wstał i powiedział… błagali na kolanach.

Boże Narodzenie zawsze było dla rodziny Derell okresem duchów   , ale tego roku cienie nie tylko nawiedzały korytarze, ale także zajęły miejsca przy stole. Nazywam się  Rowan Derell i to jest kronika tego, jak moja rodzina próbowała pogrzebać swój fundament, gdy jeszcze oddychał – i jak człowiek, którego uważali za relikwię, zaaranżował ich spektakularny upadek.

Śnieg padał od południa – ciężkie, ciche płatki, które spowijały świat zwodniczym aksamitem. Z wysokich, potrójnie szklonych okien posiadłości  Derell krajobraz wyglądał jak pocztówka spokoju. Wewnątrz jednak powietrze było gęste od duszącego zapachu drogiej sosny i metalicznego posmaku niewypowiedzianej nienawiści.