Minęło pięć lat od nocy, w której zginęli Derellowie. Gavin zmarł w więzieniu trzy miesiące temu; jego serce po prostu przestało bić, jakby nie miało już powodu, by bić. Lorraine mieszka w małym mieszkaniu na Florydzie; jej diamenty zostały sprzedane, by opłacić zaległe koszty sądowe. Nie rozmawiałem z nią od dnia ogłoszenia wyroku.
Zmieniłem Fundację Derell. Nie finansujemy już rzeźb lodowych i uroczystych kolacji. Udzielamy dotacji rolniczych i pomocy prawnej osobom starszym – osobom, które znalazły się na marginesie społeczeństwa.
Winnica kwitnie. W zeszłym roku wypuściliśmy na rynek nowy rocznik o nazwie The Silent Sentinel. To mocne, ziemiste czerwone wino o smaku ziemi i odporności Kolorado. To najlepsze wino, jakie kiedykolwiek wyprodukowaliśmy.
Ephraim zmarł spokojnie tej wiosny, tuż gdy na winoroślach pojawiły się pierwsze pąki. Zmarł we śnie, ściskając mocno w dłoni srebrny zegarek. Zakopałam go w sercu doliny, pod najstarszym krzewem winorośli w winnicy.
Dowiedz się więcej
Akcesoria i pomoce w poruszaniu się
Rodzina
wózek inwalidzki
Zegarek leży teraz na moim biurku. Wciąż tyka, miarowym, rytmicznym pulsem, który przypomina mi, skąd pochodzę i ile kosztowało mnie utrzymanie się w całości.
Wczoraj wieczorem siedziałam u szczytu stołu w jadalni. Sala była pełna ludzi – prawdziwych przyjaciół, pracowników winnicy, Clary i jej nowonarodzonego dziecka. Nie użyliśmy porcelany w złotych oprawkach. Użyliśmy ciężkich ceramicznych talerzy, których Ephraim używał w winnicy.
Śmiech nie był głuchy. Powietrze nie było duszne od sekretów.
Uniosłam szklankę – zwykłą szklankę wody – i spojrzałam na puste krzesło na końcu stołu.
„Dla rodziny” – powiedziałam. „Takiej rodziny, jaką sama sobie wybierzesz. Rodzina, która dumnie stoi, gdy świat każe jej usiąść.
Gdy toast rozbrzmiewał echem po stole, poczułem tykanie zegarka w kieszeni. To nie było ostrzeżenie. To było potwierdzenie.
Zegar nie kłamie. I po raz pierwszy w historii nazwiska Derell czasy, w których żyjemy, wreszcie, w piękny sposób, należą do nas.
