„Nawet nie wiem, czy chcę wracać” – przyznał. „Wszystko wydaje się teraz skażone”.
Kiedy przygotowywaliśmy się do wyjazdu, moja mama zawahała się. „James jest na ciebie zły. Uważa, że zdradziłeś rodzinę”.
„James zawsze powtarzał słowa mojego ojca” – powiedziałem. „Potrzebuje czasu, żeby znaleźć własny głos, tak jak my wszyscy”.
Smutno skinęła głową. „Wracamy jutro rano. Wszystko w porządku?”
„Będzie dobrze” – zapewniłem ją. „Mam dobrych przyjaciół, ekscytujące plany i po raz pierwszy czuję, że mogę iść naprzód bez skrywania sekretów, których nigdy nie powinienem był ukrywać”.
Tego wieczoru, gdy pakowałem mieszkanie przed przeprowadzką, mój telefon eksplodował powiadomieniami.
E-mail od Jamesa z tematem: „Jak mogłeś to zrobić?” pozostał nieotwarty. SMS z nieznanego numeru okazał się być od dziennikarza Chicago Tribune zainteresowanego omówieniem zarzutów wobec Westridge Capital Partners. E-maile od dalekich krewnych wyrażające zaniepokojenie niepokojącymi plotkami.
Wiadomość rozeszła się szybciej, niż się spodziewałam.
Wyłączyłam telefon i kontynuowałam pakowanie, zdeterminowana, by skupić się na przyszłości, a nie na przeszłości, która powoli odchodziła w zapomnienie.
Późnym wieczorem ktoś cicho zapukał do moich drzwi i zobaczyłem Stephanie, wyglądającą na niezwykle poważną.
„Musisz to zobaczyć” – powiedziała, unosząc telefon.
Na ekranie pojawił się serwis informacyjny o biznesie z nagłówkiem: „Westridge Capital Partners ogłasza restrukturyzację”. Matthew Richards rezygnuje ze stanowiska dyrektora finansowego z powodu priorytetów rodzinnych.
Szybkość reakcji powiedziała mi wszystko o tym, jak poważnie mój ojciec potraktował groźbę ujawnienia informacji. Próbował zminimalizować straty i kontrolować obieg informacji, zanim ktokolwiek inny by to zrobił.
„Wszystko w porządku?” – zapytała Stephanie.
Zastanawiałam się przez chwilę nad tym pytaniem. „Tak” – odpowiedziałam w końcu. „Chyba tak”.
Trzy miesiące minęły w mgnieniu oka, niczym w mgnieniu oka. Przeprowadziłam się do małego, ale słonecznego mieszkania w New Haven, wystarczająco blisko Wydziału Prawa Yale, żeby dojść pieszo, ale wystarczająco daleko, żeby poczuć się odizolowaną od kampusu. Przestrzeń była cała moja, po raz pierwszy, bez współlokatorów, sfinansowana z połączenia grantów, pożyczek i stanowiska badawczego, które zapewniłam sobie u profesora Harringtona jeszcze przed rozpoczęciem zajęć.
Moi przyjaciele z Berkeley pomogli mi w przeprowadzce, dzięki czemu stała się ona przygodą, a nie przykrym obowiązkiem. Rachel ozdobiła moją lodówkę absurdalnymi magnesami, z których każdy przedstawiał żart, który wspólnie wymyślałyśmy przez ostatnie cztery lata. Stephanie nalegała, żebym uporządkowała moją półkę intuicyjnie, a nie według formalnego systemu katalogowania. Marcus zainstalował zabezpieczenia na moim laptopie i telefonie, w ten sposób pokazując, że mu zależy.
„New Haven to nie Berkeley” – ostrzegła Rachel, gdy przygotowywali się do wyjścia. „Będziesz potrzebować nowych przyjaciół, którzy zrozumieją twój specyficzny rodzaj intensywności”.
„Nie jestem aż tak intensywna” – zaprotestowałam.
Roześmiali się idealnie unisono, niczym ludzie, którzy znali mnie aż za dobrze.
W mieszkaniu zapadła cisza, byłam tylko ja i moje myśli, porządkując materiały na nadchodzący semestr. Pukanie do drzwi przerwało moje skupienie, co było nietypowe, bo prawie nikogo jeszcze nie znałam w New Haven.
Przez wizjer zobaczyłam Tylera nerwowo wiercącego się na korytarzu.
Zdziwiona otworzyłam drzwi.
„Niespodzianka” – powiedział niezręcznie, unosząc roślinę w ceramicznej doniczce. „Prezent na parapetówkę. Podobno niezniszczalny, co wydawało się odpowiednie dla kogoś z twoim napiętym harmonogramem”.
„Tyler” – wydusiłam z siebie, autentycznie zszokowana. „Co ty tu robisz? Skąd wziąłeś mój adres?”
„Moja mama go miała” – przyznał. „Powinienem był najpierw zadzwonić, ale bałem się, że odmówisz”.
Odsunęłam się, żeby go wpuścić, i zobaczyłam drogi bagaż u jego stóp. „Zatrzymałeś się gdzieś w pobliżu?”
„Hotel w centrum” – powiedział, rozglądając się z zainteresowaniem po moim mieszkaniu. „Ładnie tu. Dobre światło”.
Ta krótka rozmowa wydawała się niezręczna, biorąc pod uwagę wszystko, co się wydarzyło. Staliśmy w niezręcznej ciszy, aż w końcu oboje powiedzieliśmy jednocześnie.
„Odszedłem z firmy…”
„Odszedłem z Chicago…”
Oboje zamilkliśmy, a potem roześmialiśmy się, rozładowując napięcie.
„Ty pierwszy” – zasugerowałem.
Tyler postawił roślinę na moim stoliku kawowym i opadł na kanapę. „Odszedłem z firmy i z Chicago. W przyszłym tygodniu przeprowadzam się do Bostonu. Podjąłem pracę w firmie doradztwa inwestycyjnego specjalizującej się w etycznym inwestowaniu”.
