W kościele zapadła cisza. Oczy Carmen płonęły gniewem. Jej ręka wystrzeliła z prędkością błyskawicy. Huk ciosu rozniósł się echem po kościele. Zanim zdążyłem się podnieść, popchnęła mnie do przodu, a moje czoło uderzyło o trumnę jednego z moich synów. Ból eksplodował w mojej głowie, mieszając się gwałtownie z żalem, aż świat wokół mnie zaczął wirować.
Pochyliła się ponownie, tak blisko, że poczułem ostry zapach jej perfum, i syknęła.
„Cicho bądź – albo skończysz z nimi”.
Pośród żałobników rozległ się szmer. Kolana się pode mną ugięły, osunąłem się na podłogę, drżąc, a krew spływała mi po czole. Álvaro nie zrobił kroku. Nic nie powiedział. Po prostu patrzył sparaliżowany, jakby nie mógł – lub nie chciał – opowiedzieć się po którejkolwiek stronie.
W tym momencie spokojny głos z głębi kościoła przerwał chaos. Głos, którego nikt się nie spodziewał… i który miał wszystko zmienić.
„Dość!”
Słowa miały znaczenie.
Czytaj dalej na następnej stronie
Aby uzyskać szczegółowe informacje, przejdź na następną stronę lub kliknij Otwórz (>) i nie zapomnij połączyć się ze znajomymi na Facebooku.
