„Cześć” – powiedział delikatnie. „Jak masz na imię?” Chłopiec zawahał się. „…Ethan”. Lily nie czekała. Usiadła obok niego, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. „Jestem Lily” – powiedziała radośnie. „To mój tata”. Ethan spojrzał między nimi, a jego ramiona rozluźniły się lekko. „Jesteś tu z kimś?” zapytał Nathan. „Moja mama jest w pracy”. „Gdzie?” Ethan wzruszył ramionami. „Wszędzie”. Odpowiedź była prosta. Wyćwiczona. Lily przechyliła głowę, uważnie studiując jego twarz. „Masz mój nos” – powiedziała nagle. „I robisz to ustami, kiedy myślisz”. Ethan zmarszczył brwi. „Nie mam”. „Właśnie to zrobiłeś”.
Podszedł mężczyzna w marynarce, wyraźnie zakłopotany. „Proszę pana, to nie jest naprawdę…” „W porządku” – powiedział stanowczo Nathan, nie podnosząc wzroku. Mężczyzna natychmiast się cofnął. Nathan ponownie skupił uwagę na chłopcu. „Długo tu jesteś?” „Od jakiegoś czasu”. „Jesteś głodny?” Chwila ciszy. Potem lekkie skinienie głową. Lily natychmiast pogrzebała w swojej małej torebce i wyciągnęła batonik zbożowy. „Proszę” – powiedziała, podając mu go. „Nawet nie lubię tego smaku”. Ethan przyjął ją ostrożnie, rozwijając ją powolnymi, rozważnymi ruchami, jak ktoś, kto przywykł do przedłużania czegoś w nieskończoność.
Nathan poczuł przebłysk wspomnienia. Siebie samego w tym wieku. Uczącego się, by nie prosić o powtórkę. Odepchnął tę myśl. „Gdzie mieszkasz?” zapytał Nathan. „Blisko”. Lily pochyliła się do przodu. „Czy twoja mama jest chora?” Ethan spiął się. „Nie jest chora” – powiedział szybko. „Jest po prostu… zmęczona”. Lily spojrzała na Nathana. „On umie milczeć” – powiedziała. Słowa zabrzmiały ciężej, niż powinny. Nathan powoli wypuścił powietrze. Są w życiu chwile, kiedy można się odwrócić. Udawać, że się nie zauważyło. To nie była jedna z nich.
„Ethan” – powiedziała, starannie dobierając słowa – „chciałbyś zjeść z nami lunch?” Lily promieniała radością. „Mamy kanapki z serem! Tata je przypala, ale ja je robię”. Po raz pierwszy Ethan się uśmiechnął. Uśmiech był delikatny. Ale prawdziwy. I to wystarczyło.
Jazda samochodem przebiegała spokojnie. Lily cicho rozmawiała na tylnym siedzeniu, wskazując na budynki,
