Prawda tych słów uderzyła Ethana niczym młot kowalski. Poczuł się przytłoczony, gdy uświadomił sobie niepewną sytuację, w jakiej się znalazł. Brawura, która kiedyś nim kierowała, była teraz niczym więcej niż mglistym wspomnieniem, zastąpionym przez brutalną rzeczywistość jego bezbronności.
Po raz pierwszy odkąd Emily weszła do tego pokoju, Ethan stracił panowanie nad sobą. I nie wiedział, jak je odzyskać.
„Ty…” zaczął, ale słowa uwięzły mu w gardle. „Nie możesz mi tego zrobić. Tak ciężko pracowałem”.
„Nie zrobiłem ci tego, Ethan” – odparł spokojnie Aleksander z surowym spojrzeniem. „Sam to sobie zrobiłeś. Myślałeś, że możesz po prostu ustąpić mojej córce. Traktowałeś ją jak nic niewartą. I zapomniałeś, że tacy jak ty nie uchodzą im to na sucho”.
Twarz Ethana poczerwieniała z frustracji, ale był bezsilny. Jego imperium, fundamenty, które zbudował ciężką pracą i kosztem wielu poświęceń, rozpadało się na jego oczach, a on nie miał już niczego, czego mógłby się uchwycić.
„Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje” – mruknął ledwo słyszalnym głosem.
„Powinieneś był o tym pomyśleć, zanim potraktowałeś moją córkę jak nic niewartą” – odpowiedział Aleksander.
Vanessa, która do tej pory milczała, w końcu odezwała się niepewnym głosem: „Ethan… co to dla nas oznacza? Dla firmy?”
Aleksander wbił w nią wzrok i na chwilę w jego oczach pojawił się zimny, ostry błysk. „Twoja rola w tym wszystkim została odegrana, Vanesso. Radzę ci się wycofać, zanim poniesiesz konsekwencje”.
Twarz Vanessy pociemniała, gdy uświadomiła sobie powagę sytuacji. Myślała, że może wykorzystać sławę Ethana, by osiągnąć życie, o jakim zawsze marzyła, ale teraz zrozumiała, że ona również, w wielkim planie, była jedynie pionkiem.
„Tato, nie musisz tego robić” – powiedziała cicho Emily, ale jej słowa nie były skierowane do Ethana ani Vanessy. Do jej ojca. „Dam sobie radę”.
Aleksander spojrzał na córkę, a jego twarz lekko złagodniała. „Wiem, że dasz sobie radę, moja najdroższa. Ale nie chodzi o to, co możesz znieść. Chodzi o to, żebyś nigdy więcej nie czuła się nic nieznacząca”.
Ethana ogarnął straszliwy strach i desperacko próbował odzyskać kontrolę. „Popełniasz błąd” – powiedział głosem pełnym rozpaczy. „Nie możesz zniszczyć wszystkiego przez nieudane małżeństwo”.
Wzrok Aleksandra nie drgnął ani na chwilę, gdy podszedł bliżej; jego obecność górowała w pokoju niczym góra. „Nie chodzi o małżeństwo, Ethan”. Chodzi o osobę, którą postanowiłeś się stać.
Wtedy Aleksander sięgnął do kieszeni i wyciągnął telefon. Szybkim ruchem otworzył ekran i wpisał serię poleceń, nie odrywając wzroku od Ethana ani na chwilę.
„Odwołajcie wszystkie spotkania z jego firmą” – powiedział spokojnie, niemal zbyt cicho. „Natychmiast. Cofnijcie nasze wsparcie finansowe”.
Ethan szeroko otworzył oczy. „Nie możecie tego zrobić!”
Alexander niewzruszenie uniósł brwi. „Nie mogę?”
„Moja firma wchodzi na giełdę!” Ethan o mało nie krzyknął, a w jego głosie wyraźnie słychać było panikę. „Pracowałem nad tym latami!”
Uśmiech Alexandra był zimny. „Wiem. I wiem też, że większość waszych inwestorów jest powiązana z moją siecią kontaktów”.
Wszyscy jakby wstrzymali oddech. Twarz Ethana zbladła. „Czekaj… nie. To niemożliwe…”
„Och, oczywiście, że mogę” – powiedział Alexander stanowczo. „I zrobię to”.
Wzrok Vanessy nerwowo błądził między dwoma mężczyznami. Wydawała się wyczuwać otaczające ich niebezpieczeństwo.
Ethan podjął ostatnią, desperacką próbę: „Proszę. Znajdziemy rozwiązanie. Musi być jakiś sposób, żeby rozwiązać ten problem”.
Aleksander jednak nie słuchał. Po prostu się rozłączył i ponownie skupił uwagę na Emily, która obserwowała całą sytuację z niewzruszonym spokojem.
„Przepraszam” – powiedział Aleksander łagodniejszym, ale wciąż autorytatywnym głosem. „Wiem, że chciałaś się tym zająć sama. Ale niektóre rzeczy, kochanie, po prostu trzeba załatwiać inaczej”. »
Emily spojrzała na niego i skinęła głową, a na jej ustach pojawił się delikatny, niemal niezauważalny uśmiech. „Rozumiem”.
Spojrzenie Aleksandra złagodniało, gdy delikatnie położył dłoń na jej ramieniu. Odwrócił się, by odejść, jego ruchy były przemyślane, a jego obecność wciąż imponująca w pomieszczeniu.
Przed wyjściem zatrzymał się na chwilę w drzwiach i rzucił Ethanowi ostatnie spojrzenie.
„Budynek, w którym mieści się twoje biuro” – powiedział spokojnym, ale zdecydowanym głosem.
Ethan poczuł ucisk w żołądku.
Aleksander uśmiechnął się. „To też należy do mnie”.
A potem zniknęli.
Następne dni przypominały powolny rozpad wszystkiego, na co pracował Ethan Carter, wszystkiego, co miał.
