Sedno sprawy: nie wiedział nawet, co podpisałam. Polegał na swojej arogancji. Założył, że mój strach jest instynktowny.
W biurze Lucíi w Trianie panowała atmosfera biurokracji i profesjonalnego spokoju. Zamknęła drzwi i przełączyła telefon na tryb samolotowy.
„Wyjaśnię ci, dlaczego jego prawnik krzyczy” – powiedziała.
Spojrzałam na nią, ale nie pytałam dlaczego. Już miałam podejrzenia. Potrzebowałam tylko potwierdzenia, żeby znów poczuć spokój.
„Wczoraj wieczorem Dario przedstawił ci umowę rozwodową, która zawierała pułapkę” – kontynuowała. „Zaproponował zakończenie konfliktu, jeśli zrezygnujesz z apartamentu. Ale ta umowa odnosi się do poprzedniego dokumentu… tego, który podpisał miesiąc temu, nie czytając go uważnie”.
Lucía położyła kopię na biurku. Była to poufna umowa spisana drobnym drukiem, podpisana przez nas oboje i poświadczona notarialnie.
„Pamiętasz, jak zasugerowałam dodanie klauzuli o ochronie aktywów na wypadek, gdyby próbowała przenieść swoje aktywa?” – zapytała.
Skinęłam głową. Byłam wtedy kompletnie wyczerpana i podpisałam to, o co prosiła, ufając w sposób, w jaki się to robi, gdy myśli się: „Nigdy tego nie będę potrzebować”.
„No cóż, tak” – odpowiedziała. „Umowa stanowi, że jeśli Dario spróbuje przejąć jej aktywa lub zmusi ją do ich oddania pod presją finansową, automatycznie wchodzi w życie klauzula odszkodowawcza: traci wszelkie prawa do penthouse'u, jego wyposażenia i połowę wspólnego konta bankowego. Zgadza się również zapłacić karę na pokrycie kosztów sądowych i odszkodowań”.
