Ramira zamknęła oczy.
—Nie, kochanie. To dopiero początek.
I to była prawda.
Bo wolność nie przywróciła tego, co utracone.
Nie przywróciła urodzin.
Ani mleczaków, które wypadły bez matki.
Ani koszmarów Salomé pod dachem ciotki, która kupowała jej ciszę słodyczami.
Ani nocy, kiedy Ramira rozmawiała sama ze sobą w celi, starając się nie zapomnieć dźwięku głosu córki.
Wolność nie leczy.
Po prostu przywraca prawo do podjęcia próby uzdrowienia.
Pułkownik Mendez obserwował scenę z odległości kilku kroków.
Tym razem nie miał na sobie munduru galowego ani swojego zwykłego, pustego wyrazu twarzy. Wyglądał po prostu staro. Bardzo staro. Kiedy Ramira wstała, Salomé wciąż ściskając ją w talii, podszedł bliżej.
Nie wiedziałem, jak zacząć.
To było wystarczająco dziwne dla takiego człowieka jak on.
„Pani Fuentes…” – powiedział w końcu.
Ramira spojrzała na niego.
Latami marzyła o tym, żeby go nienawidzić.
I jakaś jej część nadal tak myślała.
Bo nie wystarczyło, że w końcu coś naprawił. On też był częścią systemu, który omal jej nie zabił.
Méndez ledwo spuścił głowę.
—Nie oczekuję przebaczenia. Chciałem ci tylko powiedzieć, że powinienem był wcześniej się zawahać.
Ramira spotkała się z jego wzrokiem.
—Tak.
To nie było okrutne.
To była prawda.
Skinął głową, jak ktoś, kto usłyszał sprawiedliwy wyrok.
—Wiem.
Potem wyjął małą papierową torbę. W środku było coś zawiniętego w materiał.
Czytaj dalej na następnej stronie
