„Znowu próbowałeś coś wykombinować?” – zapytałem cicho.
„Już ci mówiłem” – przerwał Jasper. „Po prostu się poślizgnął. Widziałem, jak to się stało”.
Howard spojrzał na ojca, a potem na gips.
Coś było nie tak. Czułem to w kościach. Ale milczałem dla jego dobra.
Później tego wieczoru przyszła pielęgniarka oddziałowa, żeby sprawdzić parametry życiowe Howarda. Spokojna. Sprawna. Uważna.
Kiedy Jasper chciał poprawić koc Howarda, Howard się cofnął.
Był mały, prawie niewidoczny, ale pielęgniarka go zobaczyła. Ja też.
Kiedy wyszła, dotknęła mnie krótko i wcisnęła mi coś w dłoń.
Rozłożyłem go, gdy Jasper odwrócił wzrok.
KŁAMIE. PATRZ W KAMERY O 3 W NOCY.
Zaschło mi w ustach.
Znalazłem ją na dyżurce.
„Co to znaczy?” – wyszeptałem.
Zachowała neutralny głos. „Każdy pokój dziecięcy jest wyposażony w monitoring audio i wideo. Proszę zgłosić się do ochrony o 2:55. Proszę powiedzieć, że to ja panią przysłałem. Proszę oglądać kanał 12”.
Po czym odeszła.
O 2:58 stałem w biurze ochrony, wpatrując się w ścianę pełną monitorów.
Strażnik podjechał do pokoju Howarda.
Spał.
Krzesło obok jego łóżka – krzesło, na którym, jak twierdził Jasper, siedział – było puste.
