Następnego ranka, kiedy ledwo się widywaliśmy na śniadaniu, zapytał, czy przełożyłam towarzyską kolację. Powiedziałam mu, że chcę mu powiedzieć coś ważnego. Westchnął, nalegał i zapytał, czy to może poczekać.
Więc czekałam. Dni. Tygodnie. Poszłam sama na pierwszą wizytę onkologiczną, wmawiając sobie, że jestem silna, niezależna – a nie porzucona.
A potem wyciągi z banku: jubilerzy, których nie odwiedziłam, restauracje zbyt kameralne na służbowe posiłki. Późne telefony odebrane w garażu. I ta jaskrawa szminka na jej kołnierzyku, w odcieniu, którego nigdy nie miałam.
Kiedy zaproponował mi „ważną kolację” w następny piątek, uwierzyłam w to. Wybrałam sukienkę, która maskowała moją utratę wagi, ukrywała cienie pod oczami, a nawet zadzwoniłam do siostry, żeby w końcu opowiedzieć jej o diagnozie.
„Może to nas do siebie zbliży” – powiedziałam mu.
Zawahała się przed odpowiedzią. U Giovaniego przyćmione światło tworzyło sztuczną intymność. Robert był zdenerwowany. I nagle zrozumiałam, dlaczego wybrał miejsce publiczne.
„Potrzebuję przestrzeni, Margaret” – powiedział, gdy zaczęłam opowiadać o mojej chorobie. „To już nie działa”.
Dwadzieścia lat już nie działało.
Mówił o zmianie, o ewolucji, o „zdrowej” przerwie. Potem prawda wyszła na jaw: Jessica. Jego sekretarka. „Stało się tak”.
Nie płakałam. Wstałam, odłożyłam ręcznik i wyszłam.
Rak mógł poczekać. Przede wszystkim trzeba było przetrwać rozstanie.
Papiery dotarły tydzień później. Wszystko było spisane, obliczone, sprowadzone do zimnych linii. Nawet perły naszej rocznicy miały swoją cenę.
Podpisałam bez wysiłku. Nie ze słabości. Z premedytacją.
Po tym zadzwoniłam do mojego onkologa. Potem do George’a, mojego teścia.
George powiedział mi to, czego Robert nie wiedział: klauzulę moralną w jego testamencie. Gdyby Robert rozstał się ze mną bez dowodu niewierności z mojej strony, straciłby wszystko.
Robert nigdy nie czytał tego testamentu.
Tego dnia zrozumiałam, że jego pochopne odejście było błędną kalkulacją.
