Bryce odwrócił się w stronę zdenerwowanej pielęgniarki, która stała obok pojedynczego, standardowego łóżka szpitalnego, które w końcu przydzielono mi pięć minut temu. „Potrzebujemy tego pokoju zastępczego dla ochrony pani Mercer” – rozkazał Bryce. „Przenieście moją żonę na salę wspólną na dole”.
Pielęgniarka cofnęła się gwałtownie. „Proszę pana, absolutnie nie. Ona jest w stanie aktywnym…”
„Powiedziałem teraz ” – warknął Bryce, a jego głos zabrzmiał jak trzask bicza.
Krawędzie mojego pola widzenia zaczęły się zwężać, ciemniejąc od odurzającego koktajlu bólu i furii. „Nie możesz zawładnąć moim łóżkiem, Bryce”.
Nawet nie zadał sobie trudu, żeby zniżyć głos. Już na korytarzu rozwiał iluzję naszego małżeństwa. „Sloane potrzebuje absolutnej prywatności i bezstresowego otoczenia, Naomi. Jest bardzo wrażliwa”.
Przełknęłam narastającą falę kwaśnej żółci. „Dosłownie rodzę twoje dziecko”.
Sloane zamilkła, przechylając głowę z udawaną niewinnością. „Czy jesteśmy całkowicie pewni, że ten szczegół jest dziś istotny, kochanie?”
Korytarz pogrążył się w duszącej, radioaktywnej ciszy. Pielęgniarki wymieniały przerażone, bezradne spojrzenia. A potem, przecinając gęstą atmosferę napięcia, rozległ się absolutnie najokrutniejszy dźwięk w moim życiu: ostry, szyderczy chichot.
Należał do kobiety ociekającej starymi perłami i otulonej płaszczem z wielbłądziej wełny. Marjorie Pierce , matka Bryce'a, wyszła z sąsiedniej klatki schodowej, jakby była właścicielką miejskiej sieci energetycznej. Rzuciła przelotne spojrzenie na moją zgarbioną, spoconą postać i obdarzyła mnie jadowitym uśmiechem.
„Och, kochanie, proszę, przestań z tą teatralizacją” – zagruchała Marjorie, a jej głos ociekał protekcjonalnością. „Wieśniaczki rodzą na polach każdego dnia. Przeżyjesz we wspólnym pokoju”.
Moje ręce zaczęły gwałtownie drżeć. Czułam miażdżącą siłę publicznego upokorzenia, która ciążyła na mni
