Przez sześć miesięcy pozwalałam narzeczonemu i jego rodzinie wyśmiewać się ze mnie po arabsku, bo myśleli, że jestem naiwną Amerykanką, która nic nie rozumie. Nie mieli pojęcia, że biegle władam arabskim!
Przez sześć miesięcy pozwalałam narzeczonemu i jego rodzinie wyśmiewać się ze mnie po arabsku, bo myśleli, że jestem naiwną Amerykanką, która nic nie rozumie. Nie mieli pojęcia, że biegle władam arabskim! A potem tego żałowali…
Myśleli, że jestem tylko naiwną Amerykanką, która zakochała się w czarującym mężczyźnie z Bliskiego Wschodu. Nazywali mnie „głupią blondynką”, śmiali się z mojego akcentu i wyśmiewali moje próby nauczenia się kilku arabskich zwrotów, żeby się wpasować.
Ale nie znali prawdy.
Uczyłam angielskiego w Libanie przez dwa lata – wystarczająco długo, żeby opanować arabski, od słodkich zwrotów po ostre obelgi. Ale kiedy Rami przedstawił mnie swojej rodzinie, coś we mnie kazało mi milczeć. Może to była intuicja, może ciekawość. Więc udawałam, że nie rozumiem.
Na początku ich komentarze były subtelne. Jego matka szepnęła do siostry: „Ona nie wytrzyma czterech tygodni, gotując dla niego”. Brat zażartował: „Przybiegnie, kiedy będzie chciał prawdziwej kobiety”.
Uśmiechałem się uprzejmie i udawałem zdezorientowanego za każdym razem, gdy śmiali się za moimi plecami. Ale każde słowo, które słyszałem, rozbijało ich grzeczne maski – nie dlatego, że bolało, ale dlatego, że ujawniało, kim naprawdę byli.
