Rami wcale nie był lepszy. Publicznie był czarujący, uważny, idealny narzeczony. Ale po arabsku śmiał się z kuzynami i powtarzał takie rzeczy w stylu: „Jest słodka, ale nie najbystrzejsza”. A ja siedziałam tuż obok niego, udając, że nic nie słyszałam.
W tym momencie postanowiłam jeszcze nie konfrontować się z nimi. Chciałam poczekać na idealny moment – taki, którego nigdy nie zapomną.
Ta chwila nadeszła podczas naszej kolacji zaręczynowej – dużej uroczystości z pięćdziesięcioma gośćmi, całą jego rodziną i obojgiem naszych rodziców.
Wszystko lśniło – złote światła, świeżo nakryte obrusy i łagodna muzyka. Mama Ramiego wstała i wzniosła toast po arabsku. Jej słowa brzmiały jak komplement, ale w rzeczywistości były obelgami. „Cieszymy się, że znalazł taką wyluzowaną kobietę. Nie będzie mu się zbytnio opierać”.
Pozostali przy stole się roześmiali.
Rami pochylił się do mnie i szepnął: „Jesteś po prostu miła”.
