Nie byłam typem zazdrośnicy. Ale kiedy ciało dostrzega prawdę przed umysłem, ostrożność przeradza się w panikę.
„Piękne” – powiedziałam, podchodząc bliżej.
Postawił przede mną tacę niczym ofiarę.
„Dla ciebie”.
Usiadł naprzeciwko mnie i patrzył na mnie – naprawdę na mnie – jakby ta chwila była bezcenna. To mnie zaniepokoiło. Nie jedzenie. On.
Uniosłam widelec i wzięłam mały kęs jajka…
A potem zesztywniałam.
Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie. Tępe pulsowanie w skroni. Przyszła mi do głowy myśl, pozbawiona logiki i wyjaśnienia:
Nie połykaj.
Powoli opuściłam widelec.
„Nie będziesz jadł?” – zapytałam.
„Już jadłem” – powiedział zbyt szybko. „Chciałem tylko sprawdzić, czy ci smakuje”. »
Kolejne idealne zdanie. Kolejne ostrzeżenie.
Uśmiechnęłam się i starałam zachować spokój.
« Wiesz co? Spieszę się. Zaniosę to do biura. Zespół doceniłby mały upominek. »
Jej oczy błysnęły.
« W biurze? »
« Tak. Nawet Claudia. Zawsze jest zajęta wszystkim naraz. »
Imię przyszło jej do głowy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Jej usta zacisnęły się na ułamek sekundy, po czym uśmiech wrócił.
« Nie trzeba — powiedział. — To dla ciebie. »
« Doceniam to — odpowiedziałem lekko. — « Ale chcę się tym dzisiaj podzielić. W porządku? »
Jej uśmiech lekko się zacisnął — ledwo.
« Oczywiście. »
Zawinąłem tacę i stałem tam, serce waliło mi w gardle. Nie miałem na to dowodów. Tylko instynkt. Ale życzliwość nigdy nie przeszkadzała Tomásowi, chyba że sprawiała problemy.
W biurze Claudia była jak zawsze nieskazitelna: idealnie uczesana, nienaganna postawa i czujne spojrzenie.
Kiedy podałem danie, na jego twarzy pojawił się wyraz. Żadnej radości. Kalkulacja.
„Panie Vega, ciepły posiłek?” zapytała.
„Tak, proszę wziąć” – powiedziałem. „Sok jest wyjątkowo smaczny”.
Ten szczegół był ważny. Sok był tym, co odrzucił mój organizm: zbyt jaskrawy kolor, zbyt słodki zapach.
Claudia nalała sobie kieliszek.
Obserwowałem go z daleka.
Ale ona to zrobiła. Uśmiechnęła się.
Minęło dziesięć minut. Potem piętnaście. Zacząłem czuć się głupio.
TYLKO DLA CELÓW ILUSTRACYJNYCH
Aż do momentu, aż przestanie.
Jedną ręką na skroni. Drugą ręką ściska biurko.
„Zakręciło mi się… w głowie” – mruknęła.
To słowo sprawiło, że zesztywniały mi mięśnie.
Próbowała wstać, ale nie mogła, po czym pospieszyła do toalety.
W tym momencie zawibrował mój telefon.
Tomás:
Smaczne śniadanie?
Spokojnie odpowiedziałem:
Tak. Podzieliłem się nim w biurze. Wszyscy byli zachwyceni.
Pojawiły się trzy kropki. Zniknęły. A potem znowu się pojawiły.
Czy Claudia spróbowała?
I to już koniec.
Nie tobie. Nie jestem zadowolony, że ci smakowało.
Tylko Claudia.
Wszystkie części idealnie do siebie pasowały.
To nie był przypadek.
To był test.
Następnej rzeczy nie trzeba wykrzykiwać.
